.

Οι περισσότεροι άνθρωποι αγνοούν τις δυνατότητές τους.

Είναι σαν μια πεταλούδα που πάντοτε ζούσε μέσα σε ένα κλειστό βάζο.

Όταν το βάζο ανοίξει η πεταλούδα παραμένει μέσα γιατί κανείς δεν της είπε ότι μπορεί να πετάξει.



Δευτέρα, 22 Αυγούστου 2016

ΤΙ ΕΙΝΑΙ Η ΠΙΣΤΗ

Πίστη

Δεν έχεις Πίστη, όταν τα στάχια σου προσμένεις να γενούν σιτάρι,
κι από τ΄ άκαρπο δεντρί, που κέντρωσες, προσμένεις καρπερό βλαστάρι!

Πίστη έχεις, όταν από το χέρσωμα κι από τα αστραποκαμένα ξύλα,
προσμένεις τους καρπούς ολόδροσους και καταπράσινα τα φύλλα.

Δεν έχεις Πίστη, όταν, πηγαίνοντας το δρόμο του βουνού, προσμένεις
να φτάσεις ως το ανάερο ψήλωμα κάποιας κορφής μαρμαρωμένης.

Πίστη έχεις, όταν, αλυσόδετος, μέσα από τα βάθη της αβύσσου,
προσμένεις ως τα ουράνια ελεύτερο να φτερουγίσει το κορμί σου.

Δεν έχεις Πίστη, όταν τ' απόβραδο προσμένεις να προβάλλουν τ΄ άστρα,
και με του πετεινού το λάλημα να φέξη η αυγή ροδογελάστρα!

Πίστη έχεις, όταν- όσο αλόγιστο και πλάνο ο νους σου κι αν το ξέρει-
προσμένεις ήλιο τα μεσάνυχτα κι αστροφεγγιά το μεσημέρι.

Δεν έχεις Πίστη, όταν, πιστεύοντας, ρωτάς την κρίση και τη γνώση!
Δεν έχεις Πίστη, όταν την πίστη σου στο λογικό έχεις θεμελιώσει!

Πίστη έχεις, όταν κάθε σου όνειρο το ανάφτεις στο βωμό της τάμα,
κι αν κάποιο τάμα σου είναι αδύνατο, προσμένεις να γενεί το θάμα.
 - Γεώργιος Δροσίνης

Τρίτη, 14 Ιουνίου 2016

Ονειρόκοσμος... Ο Κόσμος των Φωτεινών Ονείρων...

 Έρικ Σμυρναίος
Θα θέλατε να ζείτε σε κάποιο εξωτικό νησί όπου θα είσαστε ζάπλουτοι και θ’ απολαμβάνετε τον έρωτα της γυναίκας ή του άνδρα των ονείρων σας; Θα προτιμούσατε να πετάτε σαν πουλί, να ελέγχετε τη φωτιά ή να προκαλείτε καταιγίδες με μία σας σκέψη; Μια βόλτα στην Αθήνα της εποχής του Περικλή ή στην αστραφτερή πρωτεύουσα της Ατλαντίδας σας κινεί το ενδιαφέρον;

Για να τα ζήσετε όλα αυτά, το μόνο που χρειάζεται είναι να εισχωρήσετε μέσα σ’ ένα φωτεινό όνειρο.

Τι είναι όμως τα φωτεινά όνειρα;

Σύμφωνα με τη σχετική βιβλιογραφία, πρόκειται για μια ασυνήθιστη διανοητική κατάσταση κατά την οποία κάποιος που βλέπει ένα όνειρο διατηρεί την συνειδησιακή του ακεραιότητα και γνωρίζει ότι εκείνη τη στιγμή ονειρεύεται. Ξυπνάει δηλαδή μέσα στον προσωπικό του ονειρόκοσμο. Η πράξη αυτή του επιτρέπει να διαμορφώνει όπως θέλει τα σενάρια των ονείρων του και να τα μεταμορφώνει σε πολύχρωμες και αληθοφανείς περιπέτειες. Ο ονειρευτής μπορεί τότε να ζήσει την πιο απίθανη φαντασίωση, να πετάξει πάνω από βουνά, ν’ αλλάξει μορφή, να περιπλανηθεί σε αρχαία δάση ή να επισκεφτεί εξωγήινους πλανήτες. Ο μόνος περιορισμός που υπάρχει είναι τα όρια της προσωπικής του φαντασίας. Πολλοί ονειρευτές χρησιμοποιούν τα φωτεινά όνειρα ως εργαλεία αντιμετώπισης ψυχολογικών προβλημάτων ή αγχωτικών καταστάσεων που αντιμετωπίζουν στην πραγματική τους ζωή. Πολλοί έρχονται σε επαφή με τα δημιουργικά τους ταλέντα, συνθέτουν μουσική, ζωγραφίζουν όμορφους πίνακες ή επιλύουν πρακτικά προβλήματα που τους ταλαιπωρούν κατά τη διάρκεια της ημέρας. Άλλοι τα χρησιμοποιούν ως μέσον συνειδητής αλληλεπίδρασης με άλλα τμήματα του ψυχισμού τους, επικοινωνώντας για παράδειγμα με διάφορους ονειρικούς χαρακτήρες που συναντούν στις φανταστικές τους περιπλανήσεις. Κάποιοι ισχυρίζονται ότι έχουν επικοινωνήσει με το υποσυνείδητό τους μιλώντας στον ίδιο τον ονειρικό κόσμο που τους περιβάλλει.

Σύμφωνα με σχετικές μελέτες, αναλώνουμε το 1/3 της ζωής μας ονειρευόμενοι. Επίσης, οι μισοί από μας έχουμε δει τουλάχιστον ένα φωτεινό όνειρο κατά τη διάρκεια της ζωής μας. Ο Αριστοτέλης είχε εντοπίσει την ύπαρξή τους γιατί στα κείμενά του αναφέρει ότι συχνά, όταν κάποιος κοιμάται, υπάρχει κάτι από τη συνείδησή του που γνωρίζει ότι οτιδήποτε παρουσιάζεται μπροστά της δεν είναι παρά ένα όνειρο. Στην αρχαία Πέργαμο γιατροί χρησιμοποιούσαν τα φωτεινά όνειρα ως θεραπευτική μέθοδο και τα ονειρομαντεία της αρχαιότητας ίσως είχαν αναπτύξει μεθόδους πρόκλησης φωτεινών ονείρων που να ήταν πολύ αποτελεσματικές.

Οι σύγχρονοι μελετητές τους υποστηρίζουν ότι τα φωτεινά όνειρα αποτελούν ένα συνειδησιακό επίτευγμα εφάμιλλο της αυτοσυνείδησης που απολαμβάνει ο άνθρωπος κατά τη διάρκεια των χρονικών περιόδων που παραμένει ξύπνιος. Γνωρίζουμε ότι όταν κάποιος βλέπει ένα φωτεινό όνειρο, ο εγκέφαλός του παρουσιάζει αυξημένη ηλεκτρική δραστηριότητα στους προμετωπιαίους λοβούς και παράγει περισσότερα εγκεφαλικά κύματα Γάμμα. Αν και κάθε άνθρωπος έχει την ικανότητα να ξυπνήσει μέσα σ’ ένα φωτεινό όνειρο, μόνο ένα μικρό ποσοστό μαθαίνει πώς να το κάνει αυτό σε τακτά χρονικά διαστήματα και κατά βούληση.

Κάποιες από τις τακτικές εκούσιας πρόκλησης «φωτεινών ονείρων» καταγράφτηκαν για πρώτη φορά από μια Εγγλέζα αριστοκράτισσα, την Mary Arnold Foster η οποία γεννήθηκε το 1861. Ο σύζυγός της ήταν ανιψιός του διάσημου συγγραφέα E.M. Forster ο οποίος έγραψε τα βιβλία «Δωμάτιο με Θέα» και «Το πέρασμα στην Ινδία.» Η ίδια έγραψε στην ώριμη ηλικία των 60 ετών ένα μικρό βιβλίο με τον τίτλο «Μελέτες πάνω στα όνειρα» όπου περιέγραφε τον τρόπο που είχε βρει να ξυπνάει μέσα στα όνειρά της, να τα εξερευνά και να τα ελέγχει. Η παράξενη περιπέτειά της ξεκίνησε κατά τη διάρκεια του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, όταν έβλεπε σχεδόν κάθε βράδι εφιάλτες που αφορούσαν τον θάνατο των δύο γιών της στο μέτωπο. Ανακάλυψε ότι ο τρόπος για να καταπολεμήσει αυτά τα απαίσια όνειρα ήταν να επαναλαμβάνει κατά τη διάρκεια της ημέρας μια συγκεκριμένη φράση: «Αυτό είναι απλά ένα όνειρο, αν ξυπνήσεις θα έχει τελειώσει και όλα θα είναι πάλι καλά». Η συγκεκριμένη φράση λειτούργησε ως ξόρκι που διείσδυσε στα όνειρά της έτσι ώστε κάθε φορά που ονειρεύονταν να ξέρει πλέον ότι βρίσκεται μέσα σε μια φαντασίωση. Οι εφιάλτες έπαψαν να τη βασανίζουν και εκείνη ανέπτυξε την ικανότητα να διαμορφώνει τα όνειρά της όπως ακριβώς ήθελε.

Όπως έγραψε στο βιβλίο της, έμαθε να πετάει πάνω από δέντρα, οροφές σπιτιών και ανάμεσα απ’ τα σύννεφα και κατάφερε να ολοκληρώσει ένα ονειρικό ταξίδι πάνω απ’ τον Ατλαντικό ωκεανό! Ενθαρρυμένη από την επιτυχία της, άρχισε να μελετάει την ακαθόριστη περιοχή που απλώνεται ανάμεσα στον ύπνο και την εγρήγορση και να αναρωτιέται από πού πηγάζουν οι εικόνες που έβλεπε και γιατί οι αναμνήσεις των ονείρων σβήνουν σαν ομίχλη στο πρώτο φως της αυγής. Έγραψε έτσι έναν λεπτομερή ταξιδιωτικό οδηγό στην ονειρόχωρα και χαρτογράφησε τις παρυφές της συνειδητότητας μ’ έναν τρόπο που δεν είχε γίνει ποτέ ξανά. Εκατό χρόνια αργότερα, οι επιστήμονες που μελετούν τα φαινόμενα του ύπνου και των ονείρων αντλούν έμπνευση απ’ το έργο της και εκπλήσσονται με το πόσο ακριβείς και ορθές ήταν η επισημάνσεις της.

Πώς μπορούμε λοιπόν να προκαλέσουμε ένα φωτεινό όνειρο;
Σύμφωνα με το γοητευτικό βιβλίο της κυρίας Foster και τις μεταγενέστερες τεχνικές που ανέπτυξαν διάφοροι ονειροταξιδιώτες, κάποια βήματα προς τη σωστή κατεύθυνση είναι τα ακόλουθα:

Αρχικά θα πρέπει να προετοιμαστούμε νοητικά για τη συγκεκριμένη εμπειρία. Θα πρέπει να πιστέψουμε ότι κάτι τέτοιο είναι εφικτό, ν’ αποδεχτούμε ότι τα όνειρα αντιπροσωπεύουν ένα σημαντικό κομμάτι της ζωής μας και ότι πραγματικά θέλουμε να βιώσουμε ένα φωτεινό όνειρο.

Πρέπει να σχεδιάσουμε τι θα κάνουμε όταν ξυπνήσουμε τελικά μέσα στον προσωπικό μας ονειρόκοσμο. Αυτή η διαδικασία θα στείλει θετικά μηνύματα στο υποσυνείδητό μας και θα επιταχύνει τον ερχομό των φωτεινών ονείρων. Θα πρέπει επίσης ν’ αναπτύξουμε τεχνικές ανάκλησης των ονείρων μας. Οι περισσότεροι τα ξεχνάμε πολύ γρήγορα με αποτέλεσμα λίγα μόλις λεπτά αφού ξυπνήσουμε να έχουμε ήδη χάσει ένα μεγάλο κομμάτι τους. Για να το αποφύγουμε αυτό αφυπνιζόμαστε σταδιακά: Μόλις ξυπνήσουμε, δεν ανοίγουμε τα μάτια μας και παραμένουμε ακίνητοι.

Προσπαθούμε να μην σκεφτόμαστε όλα όσα έχουμε να κάνουμε κατά τη διάρκεια της μέρας που ξεκινάει. Αφήνουμε τις σκέψεις μας να ξεδιπλωθούν ελεύθερα, πάντα όμως γύρω απ’ το όνειρο που έχουμε δει. Προκειμένου να συγκρατήσουμε όσον το δυνατόν περισσότερες απ’ τις λεπτομέρειες του, προσπαθούμε να το θυμηθούμε αντίστροφα, σκηνή προς σκηνή, απ’ το τέλος προς την αρχή.

Έτσι σχηματίζουμε ένα περιεκτικό κολάζ εικόνων και συμβάντων που το απαρτίζουν. Δημιουργούμε το προσωπικό μας ονειρολόγιο όπου καταγράφουμε κάθε πρωί τα όνειρα μας, αμέσως μόλις ξυπνήσουμε, με όλες τις λεπτομέρειες που θυμόμαστε. Χρησιμοποιούμε τον ενεστώτα χρόνο στις περιγραφές μας και σημειώνουμε την ημερομηνία και την ώρα που είδαμε το συγκεκριμένο όνειρο γιατί έτσι πείθουμε το υποσυνείδητό μας ότι τα όνειρα μας είναι όντως σημαντικά, εξοικειωνόμαστε μαζί τους και μαθαίνουμε να τα θυμόμαστε με μεγαλύτερη ευκολία. Μια επιπρόσθετη τεχνική είναι να ξυπνάμε λίγο πριν από την συνηθισμένη ώρα μας, ρυθμίζοντας για παράδειγμα ένα ξυπνητήρι μισή ώρα πιο νωρίς. Μ’ αυτό τον τρόπο θυμόμαστε καλύτερα τα όνειρά μας καθώς ο εγκέφαλός μας δεν έχει προλάβει να ολοκληρώσει τη συνηθισμένη ρουτίνα του. Μια παραπλήσια τεχνική είναι να ενεργοποιείται το ξυπνητήρι κάθε μισή ώρα έτσι ώστε να παλινδρομούμε ανάμεσα στον ύπνο και την εγρήγορση.

Κατά τη διάρκεια της ημέρας, προσπαθούμε να παραμένουμε εστιασμένοι στην εκάστοτε στιγμή που ζούμε και να μην ονειροπολούμε ή να χάνουμε την επαφή με το περιβάλλον εξαιτίας των σκέψεων που απορροφούν την προσοχή μας. Αν σε τακτά χρονικά διαστήματα ελέγχουμε τον εαυτό μας ως προς το κατά πόσο είμαστε παρόντες στη στιγμή, θα είναι πιο εύκολο να ξυπνήσουμε μέσα σ’ ένα όνειρο. Η μέθοδος του διαλογισμού λέγεται ότι βοηθάει πάρα πολύ ως προς αυτό. Τέλος, επειδή τα φωτεινά όνειρα είναι πολύ ρεαλιστικά, εφαρμόζονται κάποια κόλπα εξακρίβωσης απ’ τον ονειρευτή, ώστε ν’ αναγνωρίσει ότι το όνειρο που βλέπει δεν ανήκει στον κόσμο της πραγματικότητας και έτσι να το ελέγξει. Μπορεί πχ να προσπαθήσει να πετάξει, να περάσει μέσα από ένα καθρέφτη ή να διαπεράσει ένα τοίχο με το σώμα του.

Η προοπτική της ανάπτυξης των προσωπικών μας ονειρόκοσμων φαίνεται πολύ συναρπαστική. Ίσως, όταν αναπτυχθεί κάποια τεχνολογία που θα μπορεί να διαβάζει τα όνειρα και να τα καταγράφει, να εξελιχθεί σε κυρίαρχη μορφή ψυχαγωγίας. Θα μπορούμε τότε να πλάθουμε ονειρόκοσμους τους οποίους θα μεταφορτώνουμε σε μια κοινή βάση δεδομένων απ’ όπου ο κάθε ενδιαφερόμενος θα μπορεί να τους απολαμβάνει σαν να είναι δικοί του.

Όνειρα γλυκά λοιπόν…

Δευτέρα, 28 Δεκεμβρίου 2015

Μόνο τα Όνειρα μπορούν να πραγματοποιηθούν, ποτέ οι Επιθυμίες σας


«Μην αποκαρδιώνεστε αν δεν πετυχαίνετε να εφαρμόσετε την Τέχνη του Ονειρέματος.  
 Εσείς κι εγώ, σαν παιδιά του Χρόνου, είμαστε ακόμη ανίκανοι να διακρίνουμε τη διαφορά ανάμεσα στο Όνειρο και την Επιθυμία....
Μπορεί να μην αντιλαμβάνεστε ότι στην Επιθυμία προβάλετε στη ζωή σας την εμπειρία του θέλω, εύχομαι, προσπαθώ, και ελπίζω, και ότι μια τέτοια εμπειρία αποκαλύπτει, στη ροή του χρόνου
το ακριβώς αντίθετο αυτού που αναμένετε  ή επιθυμείτε. 
Το 'Όνειρο είναι μια τόσο ισχυρή, δημιουργική εμπειρία, ώστε και λίγα δευτερόλεπτα από την 'άχρονη' δράση του,μπορούν να πετύχουν να δημιουργήσουν όλα εκείνα που επί σειρά ετών επιθυμούσατε και δεν καταφέρατε να φτάσετε! 
Να θυμάστε! 
Μόνο τα Όνειρα μπορούν να πραγματοποιηθούν, ποτέ οι Επιθυμίες σας!»


 Elio D’ Anna «Η Σχολή των Θεών»

Μόνο το όνειρο είναι πραγματικό..


«Ξέρω, θα ’ θελες να βγεις από το ‘όνειρο ’αλλά Εγώ είμαι η πραγματικότητα.Η ζωή σου, ο κόσμος όπου πιστεύεις ότι μπορείς να επιλέγεις και να αποφασίζεις, είναι πλασματικά... είναι ένας φρικτός εφιάλτης.... Το να παντρευτείς, να κάνεις παιδιά, καριέρα, να αποκτήσεις ένα σπίτι, να έχεις την εκτίμηση και την αναγνώριση των άλλων...
 και ό,τι άλλο πίστεψες, είναι φετίχ χωρίς νόημα που λάτρεψες σαν ειδωλολάτρης και τους έδωσες προτεραιότητα.
Μόνο το ‘όνειρο ’είναι πραγματικό 

Το 'όνειρο ’είναι το πιο αληθινό πράγμα που υπάρχει. 
Μάθε να κινείσαι στον κόσμο της πραγματικότητας. 
Εδώ οι συνήθειες και οι πεποιθήσεις σου, οι παλιοί κώδικές σου δεν έχουν πια αξία... 
Αυτό που εσύ αποκαλείς πραγματικότητα είναι μόνο φαινόμενα, πρέπει να την αναποδογυρίσεις τελείως και δεν μπορείς να κρατήσεις μέσα σου τίποτα από τα παλιά... 
Θα πρέπει να μάθεις έναν νέο τρόπο να σκέφτεσαι,
 ν’ αναπνέεις, 
να δρας και ν’ αγαπάς...
Έζησες μια ύπαρξη χωρίς σκοπό... οδυνηρή. 

Κρυμμένος πίσω από μια απασχόληση, 
πίσω από την απατηλή προστασία ενός μισθού, διαιωνίζεις τη φτώχεια, τη δυστυχία του κόσμου 
Η ζωή είναι πάρα πολύ πολύτιμη για να εξαρτάται, και πάρα πολύ πλούσια για να χάνει! 
Ήρθε η ώρα να αλλάξεις!».

 
Elio D’ Anna “Η Σχολή των Θεών’’ 

Τρίτη, 7 Ιουλίου 2015

Ό αἰσθητὸς κόσμος εἶναι, κατὰ τὸν Πλάτωνα, καλλιτέχνημα, τὸ ὁποῖον ἔπλασεν ὁ θεῖος Δημιουργὸς κατὰ τὰς ἰδέας, κατὰ τὰ ἐν αὐτῷ θεία, αὐτοτελῆ καὶ αἰώνια νοήματα.

ΠΛΑΤΩΝ ΤΙΜΑΙΟΣ (Κοσμογονία)
Οἱ Ἕλληνες φιλόσοφοι ἀντηλαμβάνοντο τὴν φύσιν ὡς καλλιτεχνικὸν δημιούργημα.
Τὸ ἀρχαῖον Ἑλληνικὸν πνεῦμα, ἦτο κατὰ τὴν φύσιν, καὶ τὴν οὐσίαν αὐτοῦ, κυριολεκτικῶς καλλιτεχνικόν.

Διά τήν παραγωγήν δὲ τοῦ καλλιτεχνήματος αὐτοῦ, ἐκτὸς τοῦ Δημιουργοῦ ἀναγκαίως συντρέχουσι δύο τινά, πρῶτον ἡ Ἰδέα καθ’ ἧς γίνεται τὸ ἔργον, καὶ δεύτερον ἡ Ὑλη, ἥτις δέχεται καὶ ἐμφανίζει τὴν Ἰδέαν αἰσθητῶς. Οὕτω καὶ ὅλος ὁ αἰσθητὸς κόσμος εἶναι, κατὰ τὸν Πλάτωνα, καλλιτέχνημα, τὸ ὁποῖον ἔπλασεν ὁ θεῖος Δημιουργὸς κατὰ τὰς ἰδέας, κατὰ τὰ ἐν αὐτῷ θεία, αὐτοτελῆ καὶ αἰώνια νοήματα.
Ἕκαστον ὄν ἐν τῇ φύσει εἶναι ἐμφάνισις καὶ πραγμάτωσις αἰσθητὴ μίας ἰδέας, ἑνὸς ὄντος νοητοῦ.
Καὶ ἡ μὲν ἰδέα εἶναι τὸ πραγματικὸν (ὄντως) ὄν, αἰώνιον (ἀεὶ ὄν), ἀμετάβλητον, ἀκίνητον, τὸ αὐτὸ πρὸς ἑαυτὸν (κατὰ τὰ αύτὰ ὄν) καὶ διὰ τῆς νοήσεως μόνης ἀντιληπτὸν (νοητόν).

Τὴν ἑτέραν ἀρχὴν τοῦ παντός, τὴν Ὑλην, ὁ Πλάτων ὑπολαμβάνει αΐδιον μέν, οὐχὶ ὅμως ἀκίνητον, ἀλλὰ ἄμορφον καθ’ ἑαυτὴν καὶ ἀσχημάτιστον, δεχομένην δὲ πᾶσαν μορφήν, ἀπλοῦν χῶρον. Ἡ ἰδέα ἤ τὸ σύνολον τῶν ἰδεῶν, ὁ δημιουργὸς Νοῦς εἶναι ὡς ὁ Πατήρ, ἡ δὲ Ὕλη ὡς ἡ Μήτηρ, Τέκνον δ’ αὐτῶν εἶναι ὁ ὁρατὸς οὕτος κόσμος.
Τὰ φαινόμενα αὐτοῦ, τὰ αἰσθητὰ ὄντα, ῥέοντα καὶ μεταβαλλόμενα ἀπαύστως καὶ  ἀφανιζόμενα, δὲν ἔχουσιν ἀληθή ὕπαρξιν, δὲν εἶναι ὄντα, ἀλλὰ γινόμενα.
Ἡ αἰσθητὴ ὕπαρξις δὲν εἶναι ὅντως ὄν, ἀλλὰ τὸ διάμεσον μεταξὺ ὄντος καὶ μὴ ὄντος, τὸ ὁποῖον πάντοτε γίνεται καὶ  οὐδέποτε ἀληθῶς εἶναι, ἀλλὰ μεταβάλλεται, γίνεται ἄλλο, εἶναι ἕτερον. Ταῦτα δὲ εἶναι ἀντιληπτὰ μόνον ὑπὸ τῆς  αἰσθήσεως καὶ τῆς δόξης.
Ἡ γνῶσις αὐτῶν καὶ τῆς ὅλης φύσεως εἶναι λοιπὸν ἀναγκαίως ἀβεβαία, εἶναι γνῶσις κατ’ εἰκασίαν (εἰκότα λόγον) καὶ ἀναλογίαν, ἑνῶ ἡ ἐπιστήμη τῶν νοητῶν εἶναι βεβαία γνῶσις.

Ὁ Πλάτων κατεχόμενος ὑπὸ τῆς καλλιτεχνικῆς ἐπόψεως τοῦ Ἑλληνικοῦ πνεύματος, τοῦ ὁποίου εἶναι τελεία ἐνσάρκωσις, παραλαμβάνει ὅρους καὶ φράσεις ἐκ τῆς τέχνης πρὸς σαφεστέραν δήλωσιν τῶν νοημάτων αὐτοῦ, ὅμως δὲν πρέπει νὰ  δεχώμεθα παθητικῶς τὸ γράμμα, οὐδὲ τὰς ὑλικὰς εἰκόνας νὰ ἐκλαμβάνωμεν ὡς αὐτὸν τὸν νοῦν τοῦ φιλοσόφου.
Ὁ Δημιουργός του πχ. δὲν εἶναι τεράστιόν τι πρόσωπον διαπλάττων δεδομένα ὑλικὰ κατά τι πρότυπον, κατά τὰς ἰδέας. Τοιαῦται ὑλικαὶ παραστάσεις εἶναι ἀνάξιαι τοῦ ὄντος, ὅλως νοητοῦ καὶ νοεροῦ. Τὸ ἄϋλον πνεῦμα, ἵνα δημιουργήσῃ, ἵνα ἀποκαλυφθῆ ὡς πνεῦμα, μόνον ὑλικὸν ἔχει τὸν λόγον.

Ἡ δημιουργία εἶναι ἀναγκαῖα καὶ αἰώνιος, καθ’ ὅ,τι τὸ ὄν αἰωνίως καταλείπει τὴν ἐρημίαν καὶ ἀπειρίαν αὐτοῦ, δημιουργεῖ, προσλαμβάνει διορισμούς, πέρατα, καὶ ἐμφανίζεται ἐν τῇ φύσει, ἵνα πάλιν ἐπιστρέψῃ εἰς ἑαυτόν. Ἡ ἐπιστροφὴ αὐτή, τὸ Πνεῦμα, εἶναι βέβαια ὁ τέλειος τρόπος τῆς ὑπάρξεως τῆς Ἰδέας.
Τό Ἑλληνικόν ὅμως πνεῦμα ὡς ὕψιστον τρόπον ὑπάρξεως τοῦ θείου συνέλαβε μόνον τὴν ἐμφάνισιν, αὐτοῦ διὰ τῆς ὕλης τελειουμένην ἐν τῇ καλλιτεχνίᾳ. Τοιοῦτου λοιπὸν πνεύματος κατ’ ἐξοχὴν ἐρμηνευτὴς εἶναι ὁ Πλάτων, καί ἐκ τούτου ἐξηγεῖται διατὶ καὶ οὖτος, καί ὁ Ἀριστοτέλης δὲν ἠδυνήθησαν νὰ διαλλάξωσιν ἐντελῶς τὰς δύο ἀρχάς, τὸ πνεῦμα καὶ τὴν ὕλην.

Κατά τὰ εἰρημένα λοιπὸν ἔχομεν τὸ ὄν (θεός) καὶ τὸ γινόμενον. Τὸ ὄν εἶναι ἀκίνητον, ταυτὸν καὶ νοητόν.
Τὸ γινόμενον εἶναι μεταβλητόν, ἄλλο καὶ αἰσθητόν.
Ἀλλά ὅ,τι γίνεται, γίνεται ὑπὸ τινός· ἄρα ὁ κόσμος ἔχει αἰτίαν, διὸ ἐδημιουργήθη ὑπὸ τοῦ ὄντος. Καὶ ἐπειδὴ ὁ Δημιουργὸς εἶναι ἀγαθός, διὰ τοῦτο «καὶ τὸν κόσμον ἔπλασεν ἀγαθόν, ἄριστον, κατὰ παράδειγμα αἰώνιον καί ἀναλλοίωτον».

Οὕτως ἡ δημιουργία εἶναι κυρίως διακόσμησις.
Τό πρότυπον, καθ’ ὅ ἐπλάσθῃ καὶ διεκοσμήθη τό πᾶν, ἦτο τὸ τέλειον νοητὸν ζῶον, περιλαμβάνον πάντα τὰ νοητὰ ζώα. Διό, ὅπως ὁ δημιουργὸς εἶναι εἵς καὶ τὸ παράδειγμα ἕν, οὕτως εἵς εἶναι καὶ  ὁ κόσμος πάντα περιλαμβάνων, ἕν μόνον ζῶον αἰσθητὸν λογικόν, περιλαμβάνον πᾶντα τὰ αἰσθητά ζῶα.

Ὁ κόσμος λαβῶν ὕπαρξιν εἶναι κατ’ ἀνάγκην ὁρατὸς καὶ αἰσθητὸς, διὸ συνέστη ἐκ πυρὸς καὶ ἐκ γῆς. Ἀλλὰ δύο τινὰ δὲν δύνανται νὰ ἑνῶνται εἰμῆ διὰ τρίτου, διὰ τινός μέσου ὅρου, καὶ ἵνα ἀποτελέσωσιν ἕν στερεόν, πρέπει νὰ ἑνῶνται διὰ δύο μέσων ὅρων. Μεταξὺ λοιπὸν τοῦ πυρὸς καὶ τῆς γῆς ἐτέθησαν ὁ ἀὴρ καὶ τὸ ὕδωρ.
Καὶ ὁ κόσμος συνέστη ἐκ τῶν τεσσάρων τούτων στοιχείων, διατεταγμένων κατὰ γεωμετρικὴν ἀναλογίαν• περιέλαβε δὲ αὐτὰ ὁλόκληρα, ὥστε οὐδὰν νὰ ὑπάρχῃ ἐκτὸς αὐτοῦ.

Ὁ κόσμος ἄρα ἔγινε τέλειος καὶ δὲν ὑπόκειται εἰς νόσους, εἰς γῆρας καὶ εἰς θάνατον, διότι καὶ οὐδὲν ὑπάρχει ἐκτὸς αὐτοῦ, «ὅπερ θὰ ἡδύνατο νὰ ἐπιδράσῃ ὀλεθρίως ἐπ’ αὐτοῦ». Ἔλαβεν δε σφαιρικὸν σχῆμα, ὅπερ εἶναι τὸ τελειότατον καὶ τό κάλλιστον τῶν σχημάτων, καὶ οὕτω κινεῖται ὁμοιομόρφως, στρεφόμενος κυκλικῶς περὶ ἑαυτόν, εἰς τὸν αὐτὸν τόπον πάντοτε χωρὶς νὰ μεταβάλλῃ θέσιν.
Τᾶσος Γκολέμης
πηγή

Τετάρτη, 29 Οκτωβρίου 2014

ΝΑ ΠΟΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΕΥΤΥΧΙΑ

Πολύς λόγος γίνεται γιά το άν υπάρχει ΕΥΤΥΧΙΑ. Γιά τό άν υπάρχει κάν ευτυχία σέ αυτόν τόν κόσμο. Φιλολογίες , φιλοσοφίες, επιστημονικές καί θεολογικές απόψεις. Καί...όλες καταλήγουν στό ότι η ευτυχία είναι προσωπικό θέμα. Στό πώς το νοεί ο καθένας. Αλλά δέν μπορούν νά δώσουν κανέναν ορισμό γιά τήν ευτυχία.
Λοιπόν , ίσως η παρακάτω συμβουλή νά δίνει έναν ορισμό καί ίσως βοηθήσει πολλούς, ειδικά αυτούς πού χάνονται μέσα σέ υλικά - ψεύτικα  πράγματα καί πού νομίζουν ότι η ευτυχία είναι τό χρήμα . Σέ αυτούς πού ο κόσμος τους  έχει χτισθεί πάνω στήν ύλη καί τά αντικείμενα. Αλλά καί σέ αυτούς πού έχουν τά πάντα καί ψάχνουν τήν ευτυχία χωρίς νά τήν βρίσκουν πουθενά. Ακόμα...ίσως περισσότερο , στούς απελπισμένους πού φθάνουν  στό σημείο νά  σκέπτονται νά δώσουν  τέρμα στήν ζωή τους γιά ασήμαντα πράγματα πού μέσα τους τά μεγαλοποιούν καί τά κάνουν σημαντικά. Τόσο μάλιστα πού γίνονται σημαντικότερα ακόμα καί από τήν ζωή τους.
Διαβάστε λοιπόν.
"Ο πιό σίγουρος τρόπος γιά νά γίνουμε πλούσιοι είναι νά είμαστε ευχαριστημένοι από αυτά πού έχουμε. Ο πιό ασφαλής δρόμος για να  αποκτήσουμε δύναμη είναι νά θυσιαζόμαστε γιά τούς άλλους. Άν επιθυμούμε τήν αγάπη  θά πρέπει νά μοιράζουμε τήν αγάπη μας στους άλλους. Καί τότε η αγάπη θά έρθει σ΄ εμάς όπως η βροχή πέφτει στήν γή."

ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ-ΕΡΕΥΝΑ

Σάββατο, 23 Αυγούστου 2014

Οί συγκινησιακές δυνάμεις αιτία τών σωματικών ασθενειών . Καί πώς νά τίς ελέγξουμε.

"Όταν θυμώνουμε, μια ολόκληρη περίπλοκη σειρά αλλοιώσεων δημιουργείται στο σώμα μας. Τα γάγγλιά μας αυξάνουν την παραγωγή αδρεναλίνης, γι αυτό η καρδιά μας χτυπάει πιο γρήγορα και η ποσότητα ζαχάρου στο αίμα μας αυξάνεται.
Υπέρταση
Ο φόβος είναι μια συγκίνηση επικίνδυνη κι αν δεν αφεθεί να εκδηλωθεί ελεύθερα, αργά ή γρήγορα θα βρει τον τρόπο να βγει στην επιφάνεια.Αυτό το αποτέλεσμα προκαλεί συχνά βλάβη στον οργανισμό, γι αυτό πρέπει οπωσδήποτε να αποφεύγετε να ζείτε μέσα στον φόβο. Η αύξηση της πίεσης του αίματος είναι μία από τις φυσιολογικές μεθόδους του σώματος, με τις οποίες κάθε άνθρωπος σε καλή φυσική κατάσταση ετοιμάζεται να αντιμετωπισει τον κίνδυνο. Στην συγκεκριμένη περίπτωση ο κίνδυνος είναι ο φόβος. Οι διακυμάνσεις του φόβου είναι μια διαρκής συντροφιά, που μένουν μέρα νύχτα μαζί σας και το σώμα δεν αργεί να αναγνωρίσει σήμα κινδύνου.Στο σήμα κινδύνου του φόβου η φυσική απάντηση του σώματος συνίσταται στην τονισμένη ροή του αίματος μέσα στις αρτηρίες και στις φλέβες. Αυτή η αντίδραση είναι πολύ χρήσιμη, όταν ο φόβος προέρχεται από έναν εξωτερικό κίνδυνο,διοτι τότε πρέπει να είστε έτοιμοι να ξεφύγετε ή να παλαίψετε και η αύξηση της πίεσης του αίματός σας σας προετοιμάζει ακριβώς για την δράση. Η διαρκής όμως αντίδραση εξ' αιτίας της αδιάκοπης παρουσίας του φόβου που δημιουργήθηκε από ένα άγχος, το οποίο εσείς οι ίδιοι προκαλείτε, επιβαρύνει τον μηχανισμό του σώματός σας με μιαν αδιάκοπη επανάλυψη αυτής της διαδικασίας στην διάρκεια μιας μακριάς χρονικής περιόδου.Το αποτέλεσμα είναι η κυκλοφοριακή υπέρταση.
Καρδιοπάθειες.
Έχετε προσέξει ότι, όταν στενοχωρηθείτε υπερβολικά για ένα πράγμα, καταλήγετε στο να αρρωστήσετε πραγματικά; Το ίδιο συμβαίνει, όταν η μνησικακία σας παίρνει μέσα σας πολύ μεγάλες διαστάσεις: τότε δημιουργείτε ανατροπή ολόκληρου του συστήματός σας, προκαλώντας έτσι την δημιουργία συνθηκών κακής υγείας και τελικά πρόωρου θανάτου. Πόσες φορές είχατε ασφαλώς την ευκαιρία να ανακαλύψετε οτι, άνθρωποι που πέθαναν σε νεαρή ηλικία από καρδιακή προσβολή, έτρεφαν σε ολόκληρο το διάστημα της ζωής τους μια βαθειά μνησικακία για κάτι; Αν επιτρέπετε στην μνησικακία και στις στενοχώριες να αναπτυχθούν μέσα σας, είναι σαν να προμηθεύεστε προκαταβολικά ένα πιστοποιητικό θανάτου.
Το γεγονός οτι, κάθε μέρα που περνάει, μεγαλώνει την ηλικία σας, δεν σημαίνει οτι οι μέρες που σας μένουν ελαττώνονται διαρκώς. Μάλλον θα έπρεπε να σημαίνει οτι αυξάνοντας την ευτυχία σας, εξασφαλίζετε κάθε μέρα όλο και περισσότερες ημέρες ζωής!
Η αρνητική σκέψη είναι ένας απο τους κυριώτερους λόγους για το οτι πολλοί άνθρωποι πεθαίνουν από καρδιοπάθειες στην άνθηση της ηλικίας τους ή υποφέρουν από υπέρταση, από διαβήτη ή από άλλες εκφυλιστικές αρρώστιες, που ξέρουμε καλά. Κι όμως είναι τόσο εύκολο να ζήσει κανείς μια ζωή πιο υγιή, πιο ευτυχισμένη, πιο μακροχρόνια! Δεν έχουμε παρά να αναγνωρίσουμε, πως ο Θεός κάνει τα θαύματά του δια μέσου των νόμων που κυβερνούν την φύση και ιδιαίτερα την "ανθρώπινη" φύση. Αυτό είναι το μυστικό! Θα γινόταν κτήμα σας, αν το είχατε αναζητήσει. Αν εώς τώρα αυτό το μυστικό δεν το ξέρατε και δεν το είχατε αναζητήσει, ορίστε, είναι εδώ! Δεν έχετε να πληρώσετε τίποτα γι αυτό! Δεν είναι μυστικό δύσκολα κατανοητό. Είναι απλό. Κλείνει μέσα του το βάθος της απλότητας."
Η μελέτη των συγκινησιακών δυνάμεων, που είναι παρούσες στις σωματικές ασθένειες, έριξε φως στις αιτίες ασθενειών κοινών, όπως είναι οι καρδιοπάθειες, η υψηλή πίεση του αίματος, τα αρθριτικά, ο διαβήτης, το έλκος στομάχου, η πνευμονία, το άσθμα, η κολλίτιδα κι άλλες αρρώστιες που βασανίζουν την ανθρωπότητα. Ο χρόνιος φόβος (άγχος) και η χρόνια οργή (μνησικακία) είναι οι βασικές συγκινησιακές δυνάμεις που μπορούν να διακόψουν τις ομαλές λειτουργίες του σώματος και να προκαλέσουν ασθένειες.
 Αποσπάσματα από το πολύ αξιόλογο βιβλίο του Walter M. Germain "Πώς να αναπτύξετε την μαγική δύναμη του Νου σας" για το πώς μπορούμε να τις αποφύγουμε και να έχουμε μια μακροχρόνια ζωή με ευημερία..

Σάββατο, 5 Ιουλίου 2014

ΤΟ ΣΥΜΠΑΝ ΕΙΝΑΙ ΦΤΙΑΓΜΕΝΟ ΑΠΟ ΣΕΝΑ

Η φυσική πραγματικότητα είναι ένας πολυδιαστατικος καθρέπτης!
Εμείς έχουμε ένα θεϊκό πυρήνα, μια ελάχιστη Μονάδα, ένα θεϊκό ά-τομο, ένα θεϊκό σπινθήρα με την έννοια οτι από τη φωτιά του Όλου είμαστε μια σπίθα κατ εικόνα και ομοίωση.
Αυτός ο θεϊκός σπινθήρας είναι σε κίνηση, σε κραδασμό κάτω από ορισμένες συχνότητες.
Κάθε στιγμή εκπέμπουμε "κύματα" δημιουργημένα από τις κραδασμικές μας συχνότητες στη περιβάλλουσα ύλη.
Αυτά τα κύματα έχουν ένταση και συχνότητα,κατευθύνονται προς όλες τις κατευθύνσεις και έχουν κέντρο εμάς.
Ανάλογα την ένταση και συχνότητα, ενεργοποιούν,θέτουν σε κίνηση την αδρανή ύλη που μπορούν να επηρεάσουν, πριν χάσουν από την αντίσταση των επίπεδων πυκνότητας της ύλης, τη διάρκεια τους.
Έτσι σχηματίζεται γύρω από τον πυρήνα μας ένα πεδίο,ένας χώρος που έχει καταληφθεί από της εκπεμπόμενες ενέργειες μας,    με ένταση κοντά στο πυρήνα(σώμα)και εξασθένηση της έντασης  της  ενεργοποίησης της ύλης, στη περιφέρεια(πεδίο Δημιουργίας).
Αυτό το πεδίο είναι σαν ένας θόλος που ξεχωρίζει λόγω της συχνότητας κραδασμών του, από το υπόλοιπο αδρανές η διαφορετικών κραδασμών περιβάλλον.
Αυτός ο θόλος είναι η φυσική πραγματικότητα του καθένα. Αυτός ο θόλος προβολής του εαυτού μας είναι το ιδιωτικό πεδίο δημιουργίας πραγματικότητας του καθένα.
Μέσα σε αυτό το θόλο βιώνει όλες τις εμπειρίες. Μέσα σε αυτό το θόλο έχει χωρέσει  ΟΛΟ το Σύμπαν που πειραματίζεται το ποσοστό συνείδησης του.
Αυτός ο θόλος προβολής, το δημιουργικό πεδίο, λειτουργεί όπως ένας καθρέφτης. Αντανακλά τις δίκες μας κραδασμικές συχνότητες και εμείς τις διαβάσουμε σαν εικονική πραγματικότητα.
 Είναι όπως το μάτι που βλέπει το είδωλο στο καθρέφτη,όχι γιατί υπάρχει στο καθρέφτη, αλλά γιατί οι ακτίνες προβολής μας, ανακλουνται στο γυαλί και γυρίζουν πίσω σε μας.
Αλλάζοντας πόζες ΠΡΩΤΑ εμείς, θα αλλάζει το είδωλο μας παράλληλα.
Ο άνθρωπος έχει ένα συγκεκριμένο φάσμα συχνοτήτων που μπορεί να δονηθεί, όμως σε αυτό το φάσμα οι κραδασμικες διαφορές των συχνοτήτων είναι τέτοιες, ώστε μπορεί να βιώνει διαφορετικά πεδία, θόλους, του πυρήνα του,ανάλογα τις συχνότητες που διαλέγει να δονηθεί.
Ανάλογα την πυκνότητα της ύλης , τα πεδία αυτά, διαφέρουν σε μέγεθος λόγω της έλλειψης αντίστασης στα εκπεμπόμενα κύματα.Ενώ στη πυκνότερη ύλη το μέγεθος του πεδίου είναι πολύ κοντά στο κέντρο, στα πιο αραιής πυκνότητας ύλη, τα πεδία,θόλοι είναι τεράστιοι.
 Επομένως, επειδή οι συχνότητες που κραδαζεται ο ανώτερος "εαυτός" δημιουργούν τεράστιο πεδίο δημιουργίας λόγω της πολύ αραιής ύλης (αρα και μικρότερης αντίστασης) , όταν στέλνει πληροφορίες στο κατά πολύ μικρότερο πεδίο-θόλο του κατωτέρου εαυτού ,είναι αδύνατο να κατανοηθούν σε μεγάλο βαθμό και να εκδηλωθούν.
Φιλτράρονται μέσω, και κρατιούνται σε δημιουργία μόνο εκείνες οι συχνότητες που μπορεί ο κατώτερος εαυτός(προσωπικότητα,πίστη,θρησκεία,κοινωνία,εγώ,επιθυμίες,ΠΑΡΕΛΘΟΝ κ.τ.λ.)  να αντιληφθεί και να προβάλλει .Από  σχεδόν τίποτα μέχρι μια μερική  εικόνα της πληροφορίας από τον ανώτερο εαυτό μας.
Κάθε φορά που αλλάζουμε(εγώ, επιθυμίες, ιδανικά, θέσεις, πεποιθήσεις,κτλ) αλλάζουμε συχνότητες, αλλάζουμε την πραγματικότητα που ζούμε, διότι είμαστε ικανοί να αναπτύξουμε το θόλο δημιουργίας μας και να πειραματιστούμε άλλου είδους ύλη και πραγματικότητα.
Κάθε φορά που αλλάζουμε συχνότητες, εισχωρούσε σε χαμηλότερης και υψηλότερης πυκνότητας ύλη, πιο δυσπλαστη και πιο εύπλαστη αντίστοιχα.
Όλοι οι άνθρωποι έχουν το δικό τους πεδίο δημιουργίας-θόλο. Οι πλανήτες, οι Ήλιοι, οι Γαλαξίες, τα σύμπαντα μέχρι τον Τεράστιο ΘΟΛΟ που ανήκουν όλα στο πεδίο δημιουργίας του.
Κάθε άνθρωπος επικοινωνεί με τους υπόλοιπους μέσα από μια εκδοχή τους, εικόνα τους, που έχει δημιουργήσει για αυτούς στη πραγματικότητα του,   ποτέ άμεσα!
Αντιλαμβάνεται μόνο τη συχνότητα που μπορεί από τα άλλα όντα και διαμορφώνει εκδοχές τους μέσα στη πραγματικότητα του.
Οι άνθρωποι που ανήκουν στην ίδια κραδασμική ζώνη συχνοτήτων, αντιλαμβάνονται την ίδια πραγματικότητα, αλλά πάντα μέσω "του δικού τους κόσμου".
Ενεργειακά όλοι βρίσκονται στην πραγματικότητα της γης, στο Θόλο της, και όλοι στο θόλο του Ηλιακού Λόγου, και όλοι στο Θόλο του Γαλαξιακού Θόλου, κ.ο.κ.
Όμως αυτά όλα που βλέπουμε ψηλά, είναι ΜΟΝΟ αυτό που μπορούμε ενεργειακά να καταλάβουμε και να το κάνουμε εικόνα στο μικρο μας θόλο-Δημιουργικό πεδίο.
Η αλήθεια είναι   η  εμπειρία    κάθε πραγματικότητας που βιώνουμε! Η φυσική πραγματικότητα δεν είναι παρα η συνειδησιακή κατάσταση του καθένα!
   Είναι μια φούσκα που περιέχει ένα ολόκληρο κόσμο, και κάθε φούσκα είναι μέσα σε μια μεγαλύτερη φούσκα.
Είναι το γενικό θέμα του "να δημιουργούνται πραγματικότητες μέσω των οποίων να βιώνουμε εμπειρίες".
Οι συλλογικές συνειδήσεις είναι αυτές που μπορούν  να βιώνουν ταυτόχρονα όλες τις πραγματικότητες των μελών που τις απαρτίζουν. ΤΟ ΟΛΟΝ ΣΕ ΕΝΑ είναι η μεγαλύτερη Συλλογική ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ. ΤΟ ΣΥΜΠΑΝ ΕΙΝΑΙ ΦΤΙΑΓΜΕΝΟ ΑΠΟ ΣΕΝΑ.
           ΣΥ = ΠΑΝ 
Εσωτερική δύναμη, και Ειρήνη σε όλους!

eleytherignwmi.blogspot.gr/

Τρίτη, 20 Μαΐου 2014

Ότι θέλεις τό έχεις. Είσαι Ελεύθερος.

Είναι μιά πολύ αρχαία αλήθεια λοιπόν. Όταν κάτι τό θέλουμε πολύ , όλο τό σύμπαν συνωμοτεί γιά νά τό αποκτίσουμε. Διαβάστε τό παρακάτω ποίημα τού Παναγιώτη Κανελλόπουλου.
"Περίμενα καιρό,
πολύ καιρό,
Δέν είπα σέ κανέναν λέξη
Δέν ήθελα κανένας 
νά προσέξει
ότι διψούσα κι ήθελα νερό.
Κι ήρθε από πάνω
η εντολή νά βρέξει"
Απλά , πολύ ωραίο καί αποκαλυπτικό.
Σοφία Βλάχου.

Τρίτη, 6 Μαΐου 2014

Σκεπτομορφές. Πώς οί σκέψεις μας γίνονται μορφές.

H Σκέψη είναι το γέννημα της Δημιουργικής Συμπαντικής Δίνης
Η Σκέψη είναι Φως και Ακτινοβολία

Ο άνθρωπος γεννιέται με το δώρο του νου με την ικανότητα της σκέψης, με εκείνη την αντιληπτική δυνατότητα που τον βοηθά να αφομοιώνει συνειδησιακά τα εξωτερικά και εσωτερικά ερεθίσματα.
Η σκέψη εκφράζεται μέσω του νου δίνοντας στα λόγια χρώμα, ύφος, βαρύτητα. Οι σπόροι έμπνευσης, οι μεγάλες ιδέες, οι ανώτερες συλλήψεις ενυπάρχουν στην έκφραση της Δημιουργίας μέσα σε έναν Ενεργειακό Ωκεανό, περιπλανώμενες στο Σύμπαν ελεύθερες, πρόσφορες για χρήση από όλους μας. Εάν χρησιμοποιούμε την ανώτερη έκφραση της ύπαρξής μας, αυτό που πολλές φορές αποκαλέσαμε Ανώτερο Εαυτό, μέσω της δημιουργικής μας φαντασίας και της αγάπης για την εξέλιξη, τότε οι συλλήψεις των σκέψεών μας θα μπορούν να δομούν δημιουργικές σκεπτομορφές από το επίπεδο των Ανώτερων Κόσμων εκφράζοντάς τες στον κόσμο των συνανθρώπων μας.
Οι σκέψεις πλανώνται γύρω μας σε μια νοητική αύρα και πολλές φορές εξαπλώνονται και διασκορπίζονται στον περιβάλλοντα χώρο. Όπως και τα συναισθήματα, δονούν και αποτυπώνονται γύρω μας, επηρεάζουν εμάς αλλά και τους άλλους ολόγυρα με ανάλογα αποτελέσματα κάθε φορά. Μοιάζουν με τους χτύπους ενός τυμπάνου που άλλοτε παρασέρνει τους χορευτές στους δικούς του κραδασμούς δημιουργώντας ρυθμό, έκσταση, ανάταση ψυχής και άλλοτε τους αφήνει εμβρόντητους μέσα στις ψευδαισθήσεις τους, την αναταραχή και τη δυσαρμονία.
Οι σκέψεις είναι άλλοτε καθαρά νοητικές και άλλοτε υποκινούνται από διαταραγμένα συναισθήματα, από εξάρσεις, από εκρηκτικές διαθέσεις. Πολλές φορές τα συναισθήματα είναι υποκινητές σκέψεων και ιδεών και είναι φυσικό να υπάρχει μια σύνθεση του συναισθήματος με το νου.
Αραγε ποιος είναι ο σκοπός της σκέψης •μήπως η ανακάλυψη της εσωτερικής βούλησης του ανθρώπου ώστε, σαν μονάδα, να κατευθυνθεί στην εξερεύνηση του εσωτερικού του κόσμου αλλά και στη διαμόρφωση του περιβάλλοντός του; Φαίνεται πιθανώς ρομαντικό αν πούμε πως, αλλάζοντας τον τρόπο σκέψης μας αλλάζει και η εξωτερική κατάσταση του κόσμου. Η δύναμη διάχυσης ιδεών που δημιουργούν θετικές εστίες μπορούν να αλλάξουν τον πόνο, την φτώχεια, αυτό που λέμε αδικία στον κόσμο. Μπορούν να δώσουν ελπίδα, όραμα, αγάπη και ελευθερία πόλωσης προς ανώτερες συνειδησιακές καταστάσεις που οδηγούν την ανθρώπινη ύπαρξη σε μια ορθότερη χρήση της λέξης, Ανθρωπος.
Οι σκέψεις συσσωρεύονται μέσα μας με έναν τρόπο κάπως μαγνητικό θα λέγαμε. Εάν κάποιος πολώνεται στα υλικά αποκτήματα, αρχίζοντας από μία σκέψη η οποία ολοένα αυξάνει, θα έλκει γύρω του αντίστοιχες σκέψεις φτιάχνοντας ένα πεδίο, ένα πλέγμα συγκεκριμένων σκέψεων ωθώντας τον να είναι αυτό ακριβώς που σκέφτεται. Υπάρχει πληθώρα σκέψεων γύρω μας, σκέψεις που ψάχνουν όμοιές τους για να ενοποιηθούν ή για να ‘φυτρώσουν’ για πρώτη φορά και έτσι οι σκέψεις της Αγάπης τραβούν Αγάπη, οι σκέψεις της Ειρήνης έλκουν Ειρήνη.
`Ενας άνθρωπος που εκπέμπει αγνές δονήσεις, σκεπτόμενος υψηλά θέματα εκπέμπει δονήσεις που τείνουν να ενεργόποιήσουν και σε άλλους σκέψεις αγνής καρδιάς και νου του ίδιου επιπέδου. Μήπως τελικά ο κόσμος μας δεν κινείται με τα λόγια αλλά με τις σκέψεις, μήπως για αυτό και εμείς, ως σκεπτόμενα όντα, έχουμε μεγάλη ευθύνη για την ποιότητα των σκέψεών μας. Αν δεχθούμε πως οι σκέψεις μας ταξιδεύουν-περιφέρονται, μήπως τότε με τις σκέψεις μας σπέρνουμε μελλοντικά γεγονότα;
Ίσως είναι δύσκολο να αποδεχθούμε ή να αφομοιώσουμε το γεγονός ότι, η σκέψη έχει το ίδιο αποτέλεσμα με την πράξη. Αν θέλουμε όμως να πάρουμε μέρος στην πορεία της παγκόσμιας εξέλιξης, θα πρέπει να κατανοήσουμε βαθιά τη σημασία της σκέψης.
Η σκέψη προσελκύει ισόμορφη ενεργό δράση και ελέγχει τη ζωτική μας παρόρμηση. Πώς λοιπόν επιδεικνύουμε τόσο λίγη αγωνιστικότητα για την κάθαρση της σκέψης; Η συνειδητότητα προσελκύει όλες τις ζωτικές εκφράσεις και ο δημιουργός της σκέψης διαποτίζει το διάστημα. Για αυτό είναι τόσο επιτακτικός ο αγώνας της διεύρυνσης των σκέψεων και της κατανόησης των θεμελίων της ζωής. Κάθε ζωή δομείται πάνω στη δική της τροχιά και κάθε ζωή έχει ένα θεμέλιο, όπου όλες οι πράξεις πρέπει να ανταποκρίνονται στο ανώτατο.
Ένα πολύ σημαντικό στοιχείο για την εξέλιξή μας ατομικά, ομαδικά αλλά και πλανητικά είναι το ζήτημα των σκεπτομορφών. Των σκέψεων που μορφοποιούνται μέσα από τη δημιουργική φαντασία, σκέψεις που αποκτούν υπόσταση, υπόσταση οντότητας και πλανώνται επηρεάζοντας όχι μόνο το δημιουργό τους αλλά και άλλους ανθρώπους, άλλοτε προκαλώντας σύγχυση και άλλοτε στρέφοντάς τους προς την κατεύθυνση που υποδεικνύουν. Αλλοτε είναι σκέψεις αποκυήματα της φαντασίας και άλλοτε έχουν υπόβαθρο και υπόσταση στο υλικό πεδίο.
Οι σκεπτομορφές δεν είναι πάντα αρνητικές, υπάρχουν θετικές, δημιουργικές σκεπτομορφές, σκέψεις-μορφές που βοηθούν στην εξέλιξη και τις οποίες αναμφίβολα μπορούμε να διαφυλάξουμε και να επιτρέψουμε την ελεύθερη διακίνησή τους. Θα μπορούσαμε βέβαια με μια θέληση ‘κάθαρσης’ θα λέγαμε, να απομακρύνουμε επιμελημένα τις αρνητικές-βλαβερές σκεπτομορφές αφήνοντας το χώρο καθαρό και ελεύθερο για νέα δεδομένα θετικά και δημιουργικά.
Οι αρνητικές σκεπτομορφές επηρεάζουν πρόσωπα και καταστάσεις τόσο ατομικά όσο και ομαδικά, δημιουργούν αλλοιώσεις και όσο παραμένουν σε ένα χώρο και συντηρούνται από αυτόν τόσο δημιουργούν σύγχυση, πλάνες και δυσάρεστες καταστάσεις, καθώς και ένα γενικότερο συναισθηματικό και νοητικό αποπροσανατολισμό. Είναι πoλύ σημαντική η διατήρηση της καθαρότητας της σκέψης και για να το επιτύχουμε αυτό θα πρέπει να εξυψώσουμε τη συνείδησή μας, τα ιδανικά μας, τα οράματά μας, σε ανώτερο επίπεδο, σε ένα επίπεδο πιο κοντά στο χώρο της δημιουργικής φαντασίας και της διανόησης. Μακριά από την πλάνη και τη σύγχυση που μας εγκλωβίζουν στραγγαλίζοντας τα όνειρά μας, κόβοντας τα φτερά της δημιουργικότητάς μας.
Ζούμε μέσα στην πλάνη και χειριζόμαστε την πλάνη σαν να είναι αλήθεια, καταλήγοντας σε πλήρη ανισορροπία με όλες τις αρνητικές επιπτώσεις. Κάθε πράξη είναι αποτέλεσμα μιας σκέψης, η πράξη ακολουθεί, αυτό που λέμε υποσυνείδητη σκέψη, μέσω του οποίου εκφράζεται το ατομικό ασυνείδητο και ένα μέρος τους φυλετικού ασυνείδητου. Υπάρχει και η δημιουργική σκέψη, η υπερσυνείδητη σκέψη όπου λειτουργεί η αφηρημένη συνείδηση μέσω των ιδεών.
Όταν η ανθρώπινη ενέργεια ρέει προς τα έξω, λειτουργεί-δονείται πάνω σε διάφορες βαθμίδες της λεπτοφυούς ύλης του νοητικού και σε συνέχεια του αστρικού-συγκινησιακού μας κόσμου παράγοντας ενέργεια σε ‘μορφή’ μαζί με χρώματα. Οι σκέψεις μας δεν έχουν έναν απλό τρόπο έκφρασης, σύμφωνα με την ιδιοσυγκρασία του καθενός αλλά και την ποιοτική αντιληπτική μας ικανότητα, υπάρχουν σκέψεις με διαφορετικό κραδασμό και με ποικιλία χρωμάτων. Έχουν προσπαθήσει να απεικονίσουν τα χρώματα μιας σκεπτομορφής, αποδίδοντας με αυτόν τον τρόπο τη χαρά, τη θλίψη, την ελπίδα, τη στοργή, την αγάπη, αλλά και το μίσος, το θυμό, το φόβο και την οργή.
`Ισως περισσότερο από ποτέ, στη σημερινή εποχή, όταν παράγουμε σκέψεις, έχουμε ανάγκη από σοφία και αγάπη, ώστε να είμαστε δημιουργικοί, φωτεινοί άνθρωποι. Δεν είναι τόσο ονειροπόλο το να θέλουμε να πετάμε στη φαντασία, στο νου μα και στην καρδιά με τα φτερά της σοφίας και της αφοσίωσης, με τη δυνατότητα σύλληψης ανώτερων ιδεών ανιδιοτελώς. Αυτό που αποκαλούμε θεία δύναμη, αυτά τα ισχυρά κύματα θείου νόμου που ρέουν προς τα κάτω, δεν είναι ό,τι καλύτερο για τους δικούς μας νόες, για τις δικές μας συγκινήσεις, ώστε να οδηγηθεί η ύπαρξή μας σε μια ποιοτική αναβάθμιση και κατ’ επέκταση όλης της ανθρωπότητας και του πλανήτη; Αυτό δεν είναι που οδηγεί στην ανώτερη έκφραση της ύπαρξής μας είτε σαν καλλιτέχνες, είτε σαν επιστήμονες, είτε σαν διανοητές μα, κύρια σαν Ανθρωποι που επιθυμούν ευλαβικά να ανυψώσουν την σκέψη προς τα εξυψωμένα ανώτερα πνευματικά επίπεδα της ύπαρξής τους; Και είναι κάτι που μπορούμε να το επιτύχουμε, γιατί δεν πρόκειται να χρησιμοποιήσουμε λάθος την ισχυρή δύναμη της σκέψης, αν πάντα τη διαχειριζόμαστε σε συνάρτηση με το Θείο Σχέδιο της Εξέλιξης και της εξύψωσης του κόσμου.
`Ισως να δημιουργείται το ερώτημα ποια σκέψη είναι αποτελεσματικότερη, η διατυπωμένη ή εκείνη που δεν έχει εκφραστεί. Πράγματι, ίσως φαίνεται πως η χρήση λεκτικών τύπων θα μπορούσε να προσθέσει δύναμη. Οι άνθρωποι που προσελκύονται από εξωτερικά φαινόμενα φαντάζονται ότι ένα λεκτικό πλαίσιο αυξάνει την αποτελεσματικότητα της σκέψης. Εντούτοις, κάτι τέτοιο δεν είναι παρά μια συμβατικότητα. Οι λέξεις δε βοηθούν την ουσία, η άφατη σκέψη είναι πολύ ισχυρότερη. Ίσως χρειάζεται να συνηθίσουμε στο γεγονός πως η σκέψη κυβερνά το ανθρώπινο πεπρωμένο.
Και εδώ είναι που πρέπει να συνειδητοποιήσουμε την ευθύνη για τις δικές μας σκέψεις. Παλιότερα, ήταν υπεύθυνος κανείς για τη δράση των σκέψεών του. Αργότερα κατανοήθηκε η σημασία του λόγου και τώρα ίσως ήρθε ο καιρός να γνωρίσουμε την πύρινη δύναμη που εκφράζεται μέσω της σκέψης μας. Είναι προτιμότερο να μάθουμε την έννοια της σιωπής και να εξαγνίσουμε τις ανεξέλεκτες σκέψεις μας.
Θα πρέπει να αναγνωριστεί ότι η ενέργεια της σκέψης είναι μία από τις ύψιστες εκδηλώσεις της Πρωταρχικής Ενέργειας. Είναι αδύνατο να απομονώσουμε τη σκέψη από τη θεμελιώδη ενέργεια του Κόσμου. Η σκέψη γεννά ορισμένα ρεύματα που χρησιμεύουν ως αφυπνιστές ή ανανεωτές του Σύμπαντος. `Ετσι σαν σκεπτόμενα όντα μετέχουμε στη δημιουργία του κόσμου κυριολεκτικά, όχι αλληγορικά. Επομένως, ο άνθρωπος έχει μεγάλη ευθύνη για την ποιότητα της σκέψης του. Κάθε ευγενής και ισχυρή σκέψη παράγει ωραίους κραδασμούς, αλλά η κακεντρεχής σκέψη γεμίζει τη Γη με θανατηφόρα σκουπίδια. Κατά τη σύλληψη ή την αποστολή μιας σκέψης παρατηρούμε μια σειρά εκδηλώσεων που επιβεβαιώνουν το γεγονός πως η σκέψη είναι ενέργεια και ως τέτοια παράγει ενέργεια.
Ας κρατήσουμε τις σκέψεις μας αγνές, γιατί είναι ότι καλύτερο για να γίνουν τα ‘φαινόμενα της ζωής’ πραγματικότητα. Οι αγνές σκέψεις με ομορφιά αποκαλύπτουν το μονοπάτι της αλήθειας και η ομορφιά γεννιέται μέσα από την αστραπή της σκέψης. Η ταχύτητα μετάδοσης της σκέψης ακόμη και από απόσταση είναι απίστευτη. Μια σκέψη μπορεί να εξαγνίσει, αλλά μπορεί και να προσελκύσει χαοτικά φαινόμενα.
Ας μάθουμε να σκεφτόμαστε, ας δώσουμε και στα παιδιά την ευκαιρία να σκέφτονται γιατί καμία διάλεξη, καμία διδασκαλία δεν μπορεί να μας διδάξει να σκεφτόμαστε. Η σκέψη παρέχει μορφή, η σκέψη παρέχει δημιουργικότητα, η σκέψη παρέχει την δυνατότητα εφέλκυσης ενός πλανήτη. Η ανθρώπινη σκέψη είναι σαν το πυρ. Η ποιότητα και η διαδοχή μικρών σκέψεων θέτει τα θεμέλια μεγάλων πράξεων. Μόνο μια ορθή και αταλάντευτη σκέψη μπορεί να υπερνικήσει το σκοτάδι του χάους.
Στη μεταβίβαση της σκέψης μας ο κύριος υποκινητής είναι η καρδιά μας. Στέλνοντας σκέψεις ας συντονίσουμε τις καρδιές μας και σαν αστραπή ας στραφούμε προς την εξύψωση της δημιουργίας, σαν μια αντανάκλαση του ίδιου του Πνεύματος στη Γη.

Ι.Φ.

Πέμπτη, 27 Μαρτίου 2014

Ο Ψύλλος και ο Ελέφαντας


"Ο Ψύλλος και ο Ελέφαντας" είναι μια αλληγορική ιστοριούλα με την οποία γίνεται κατανοητή η σχέση μεταξύ Συνειδητού, Ασυνείδητου και Υποσυνείδητου.
Για να δούμε μερικά πολύ ενδιαφέροντα πράγματα επί του θέματος:
 
Μια φορά κι έναν καιρό, ήταν ένας ψύλλος που πίστευε πως ήταν ο βασιλιάς του κόσμου. Μια μέρα, αποφάσισε να πάει για κολύμπι στη θάλασσα. Όμως η δυτική ακτή ήταν πολλά χιλιόμετρα μακριά και μόνος του ο ψύλλος μπορούσε να ταξιδέψει μονάχα μερικά εκατοστά τη φορά. Αν ήθελε να φτάσει στην ακτή πριν πεθάνει, θα χρειαζόταν μεταφορικό μέσο.
Κάλεσε, λοιπόν, τον ελέφαντα του. «Έι, Ελέφαντα, πάμε βόλτα!» Ο ελέφαντας του ψύλλου πήγε κοντά του και γονάτισε. O ψύλλος πήδησε πάνω του και δείχνοντας προς τη Δύση, είπε: «Προς τα κει προς την ακτή!»
Ομως ο ελέφαντας δεν πήγε δυτικά. Προτιμούσε να κάνει μια βόλτα στο δάσος προς την Ανατολή και αυτό ακριβώς έκανε. Ο ψύλλος, προς μεγάλη του απελπισία, δεν μπορούσε να κάνει τίποτα παρά να το υπομείνει και να περάσει τη μέρα δεχόμενος ραπίσματα στο πρόσωπο από φύλλα και κλαδιά.
Την επόμενη μέρα, ο ψύλλος προσπάθησε να πείσει τον ελέφαντα να τον πάει στο φαρμακείο για να αγοράσει αλοιφή  για το πρόσωπο του. Αντί γι’ αυτό, όμως, ο ελέφαντας χοροπηδώντας ξεκίνησε για μια μακρινή πορεία προς τα βουνά, τρομοκρατώντας τον κακόμοιρο τον ψύλλο τόσο πολύ, που δεν μπόρεσε να κοιμηθεί εκείνη τη νύχτα. Τελικά ο ψύλλος έμεινε για μέρες στο κρεβάτι, τρομοκρατημένος από εφιάλτες με βροντές σε βουνίσιους δρόμους, βέβαιος πως θα γκρεμοτσακιζόταν, ενώ κάθε πρωί ξυπνούσε λουσμένος στον κρύο ιδρώτα.
Μετά από μία εβδομάδα, ο ψύλλος ένιωσε αρκετά καλά ώστε να αφήσει το κρεβάτι και γνέφοντας στον ελέφαντα να τον πλησιάσει, σκαρφάλωσε πάνω του λέγοντας: «Δεν είμαι καλά. Σε παρακαλώ, πήγαινε με στο γιατρό». Όμως ο ελέφαντας τράβηξε χαρωπά για τη δυτική ακτή, όπου και πέρασε τη μέρα κολυμπώντας. Ο ψύλλος κόντεψε να πνιγεί.
Εκείνη τη νύχτα, όπως καθόταν δίπλα στη φωτιά προσπαθώντας να ζεσταθεί, ο ψύλλος είχε μια ιδέα. Γύρισε προς τον ελέφαντα και του είπε: «Αύριο… εμ… ποια είναι τα δικά σου σχέδια;»
Πιθανόν να αναρωτιέστε ποιο είναι το ηθικό δίδαγμα αυτής της ιστορίας. Απλούστατα, αν είστε ένας ψύλλος που πάει καβάλα σε έναν ελέφαντα, πριν κάνετε σχέδια, ίσως θα ήταν προτιμότερο να μάθετε πρώτα τι έχει στο μυαλό του ο ελέφαντας.
Αυτό είναι πολύ πιο σημαντικό για τη ζωή σας απ’ όσο φαίνεται· γιατί, στην πραγματικότητα, είστε ένας ψύλλος στην πλάτη ενός ελέφαντα. Ο ψύλλος της ιστορίας εκπροσωπεί τον συνειδητό νου σας, στον οποίο περιλαμβάνονται η νόηση και η δύναμη της λογικής, οι φιλοδοξίες και οι προσδοκίες σας, οι ιδέες σας, οι σκέψεις, οι ελπίδες και τα σχέδια σας. Με λίγα λόγια, όλα όσα πιστεύετε πως αποτελούν τον εαυτό σας. Και ο ελέφαντας; Αυτός είναι ο ασυνείδητος νονς σας.
Για να καταλάβουμε πώς αυτά τα δύο συνεργάζονται -ή δεν συνεργάζονται, όπως συμβαίνει συχνά- ας αρχίσουμε εξετάζοντας τον ψύλλο.
Ο Λαμπρός, Εκπληκτικός Συνειδητός Νους μας
Ο ανθρώπινος εγκέφαλος είναι το πιο εκπληκτικό, πολύπλευρο και ισχυρό δημιούργημα που γνωρίζουμε. Τα περίπου 100 δισεκατομμύρια νευρικά κύτταρα μεταφέρουν το ένα στο άλλο μηνύματα διαμέσου ενώσεων που φτάνουν σε αριθμό το ένα τετράκις εκατομμύριο· πολλές χιλιάδες φορές τον αριθμό όλων των γνωστών ουράνιων σωμάτων που υπάρχουν στο γαλαξία. Για να το πούμε απλά, η χωρητικότητα του ανθρώπινου εγκεφάλου είναι τεράστια.
Ο εγκέφαλος είναι θρονιασμένος μέσα σε ένα κέλυφος από οστό και αιωρείται στο εγκεφαλονωτιαίο υγρό που θυμίζει το αμνιακό υγρό της εγκυμοσύνης. Εδράζεται στην κορυφή της σπονδυλικής στήλης και όλα είναι έτσι δομημένα ώστε να του παρέχουν το μέγιστο δυνατό σε θρεπτικές ουσίες, φροντίδα και προστασία. Ενώ ο εγκέφαλος σας ζυγίζει ένα με ενάμισι κιλό, αποτελώντας το ασήμαντο 1 με 2 τοις εκατό του συνολικού σωματικού βάρους, καταναλώνει το 15 τοις εκατό της συνολικής ροής αίματος, το 20 τοις εκατό του οξυγόνου που αναπνέετε και περί το 20 με 30 τοις εκατό της συνολικής σας πρόσληψης ενέργειας.
Στον εγκέφαλο ενός μέσου ενηλίκου, περίπου 160 χιλιάδες χιλιόμετρα μυελωδών αξόνων (λειτουργικών νευρικών ινών) είναι μπλεγμένοι σαν ένα φοβερά περίπλοκο κουβάρι μαλλιού, δημιουργώντας μια δομή όσο δύο γροθιές. Για την ακρίβεια, αν θέλετε να καταλάβετε ποιο περίπου είναι το μέγεθος και το σχήμα του εγκεφάλου σας, σφίξτε τα χέρια σας σε γροθιές και ενώστε τις έτσι ώστε να ακουμπούν η μία στις αρθρώσεις της άλλης.
Στον πυρήνα και τη βάση (εκεί που βρίσκονται τώρα οι αντίχειρες, οι παλάμες και τα ακροδάχτυλά σας) βρίσκονται η παρεγκεφαλίδα, η αμυγδαλή, ο ιππόκαμπος, το εγκεφαλικό στέλεχος και άλλες δομές που είναι αρμόδιες για εκατοντάδες χιλιάδες αυτόματων λειτουργιών, όπως η ισορροπία και η κίνηση, η οργάνωση των πληροφοριών των αισθήσεων και οι ενστικτώδεις αντιδράσεις απέναντι στο στρες. Τα στρώματα του ιστού που είναι τυλιγμένα γύρω από το πρόσθιο μέρος και την κορυφή του εγκεφάλου (εκεί όπου βλέπετε στις γροθιές σας τα δάχτυλα και τις αρθρώσεις), τα μέρη που εμπλέκονται στη συνειδητή σκέψη, ονομάζονται προμετωπιαίος φλοιός ή μετωπιαίος λοβός.
Ο μετωπιαίος λοβός, που διευθύνει τον εγκέφαλο, είναι υπεύθυνος για την εστίαση και την αυτοσυγκέντρωση, για τη μάθηση και την ικανότητα συνειδητής παρατήρησης. Αυτό είναι το τμήμα του εγκεφάλου που σκέφτεται και διαθέτει λογική, με το οποίο αξιολογείτε τις διάφορες επιλογές, παίρνετε νέες αποφάσεις και εξασκείτε την ελεύθερη βούληση. Αυτό το τμήμα χρησιμοποιείτε αυτή τη στιγμή προκειμένου να διαβάσετε τούτες τις λέξεις, ενώ το εγκεφαλικό στέλεχος και άλλα πιο πρωτογενή κέντρα διατηρούν την αναπνοή σας, τους χτύπους της καρδιάς σας και μυριάδες άλλες λειτουργίες ασύλληπτες από το ραντάρ της συνειδητής σας προσοχής. Αν φανταστείτε το σώμα σας σαν ένα γιγάντιο υπερωκεάνιο, ο μετωπιαίος λοβός είναι ο καπετάνιος. Αυτός αποφασίζει πού θέλετε να πάτε, χαράζει την πορεία και δίνει τις διαταγές έτσι ώστε τα χιλιάδες μέλη του πληρώματος να τις εκτελέσουν. Αυτός είναι ο συνειδητός εγκέφαλος, το τμήμα που αντιλαμβανόμαστε ως Εγώ.
Ο μετωπιαίος λοβός είναι το πετράδι του στέμματος στον ανθρώπινο εγκέφαλο. Περισσότερο και από τους αντίχειρές μας, τη διπλοεστιακή όραση ή οποιαδήποτε άλλη ιδιαιτερότητα μας, είναι το μέγεθος του μετωπιαίου λοβού σε σχέση με το υπόλοιπο μέρος του εγκεφάλου εκείνο που μας ξεχωρίζει από τα άλλα ζωικά είδη. Μετωπιαίοι λοβοί στο διάβα της Ιστορίας είναι εκείνοι που έφτιαξαν τις λέξεις του Σαίξπηρ, τη μουσική του Μπαχ, τις εφευρέσεις του Λεονάρντο Ντα Βίντσι.
Ωστόσο, παρ’ όλη τη λαμπρότητα του, ο συνειδητός νους έχει και τα όρια του· όρια που αποδεικνύονται πολύ στενά.
Ο δρ Τζορτζ Μίλερ, ένας από τους ιδρυτές της γνωστικής ψυχολογίας και αυθεντία στην ανθρώπινη αντίληψη, ήταν από τους πρώτους που παρομοίασαν τις λειτουργίες του εγκεφάλου με εκείνες του ηλεκτρονικού υπολογιστή· ουσιαστικά, τον αποκάλεσαν ζωντανό ηλεκτρονικό υπολογιστή. Η πιο διάσημη συνεισφορά του δόκτορα Μίλερ στη γνωστική επιστήμη ήταν η έννοια των ομαδοποιημένων πληροφοριών, που αποτελούν μέρος της φύσης της μνήμης μικρής διάρκειας. Σύμφωνα με τον Μίλερ, η μικρής διάρκειας (δηλαδή η συνειδητή) μνήμη είναι ικανή να συγκρατήσει έως επτά πληροφορίες ανά πάσα στιγμή – για παράδειγμα, επτά λέξεις, επτά σκακιστικές θέσεις, επτά πρόσωπα ή επτά ψηφία. (Πολλές φορές, μάλιστα, επικαλούνται την ανακάλυψη του δόκτορα Μίλερ ως αιτία πίσω από την απόφαση που πήρε ο Γκράχαμ Μπελ ώστε οι τηλεφωνικοί αριθμοί να αποτελού-νται από επτά ψηφία.) Το όλο σκηνικό μοιάζει κάπως με το ζογκλέρ που στριφογυρίζει πιάτα πάνω σε λεπτά ραβδιά: αν ο συνειδητός νους προσπαθήσει να συγκρατήσει περισσότερες από επτά πληροφορίες κάθε φορά, σύντομα θα δείτε τα πιάτα να γίνονται θρύψαλα.
Από την άλλη, όμως, δείτε πόσα πράγματα πρέπει να ελέγχει ο εγκέφαλος. Εκατομμύρια λειτουργίες επιτελούνται μέσα στο σώμα μας, λειτουργίες που αν πάνε λάθος ή σταματήσουν εντελώς, μπορούν να μας κάνουν ζημιά ή να μας σκοτώσουν. Ο κυτταρικός μεταβολισμός, η καρδιακή και κυκλοφορική λειτουργία, οι ενδοκρινικές προσαρμογές, οι αισθητηριακές πληροφορίες (και η ταυτόχρονη αξιολόγηση τους για ενδείξεις κινδύνου), η ομαλή μυϊκή λειτουργία σε εκατοντάδες χιλιάδες διαφορετικά σημεία του σώματος· το μέγεθος του έργου προκαλεί δέος. Φανταστείτε να πρέπει να δίνετε συνειδητή προσοχή σε καθεμία μεταβολική αντίδραση που τελείται μέσα στους πεπτικούς και ενδοκρινείς αδένες μας. Αν ήταν υπεύθυνος για όλες αυτές τις λειτουργίες ο συνειδητός μας νους, δεν θα αντέχαμε ούτε για  δέκα λεπτά.
Ευτυχώς, δεν είναι ο συνειδητός μας νους αυτός που έχει τούτο τον έλεγχο.
Μια Άγνωστη Ήπειρος
Η έννοια του υποσυνείδητου νου είναι σχετικά νέα, αν και πάντα νιώθαμε πως υπήρχε κάποια βαθύτερη, αόρατη δύναμη, η οποία κρυβόταν κάτω, πίσω ή πέρα από τον συνειδητό νου. Από την εποχή των αρχαίων Ελλήνων, οι επιστήμονες αγωνίζονταν να βρουν τον τρόπο να ορίσουν την ανθρώπινη ψυχή, μια λέξη που σημαίνει επίσης «νους». Ο Αριστοτέλης όρισε τη φαντασία ως κάτι διαφορετικό από την αντίληψη και το νου, υπονοώντας ότι αποτελούσε ένα χώρο μέσα στο νου, που λειτουργούσε με συγκεκριμένες εικόνες (φαντάσματα)·, τις οποίες συνδύαζε για να καταλήξει σε αφηρημένες έννοιες. Οι μυθολογίες όλων των πολιτισμών είναι γεμάτες από ιστορίες ανθρώπων που αποκτούσαν μεγάλη σοφία μέσα από τη μετουσίωση των ονείρων τους σε εικόνες.
Κατά τη διάρκεια της Ευρωπαϊκής Αναγέννησης και της «Εποχής της Λογικής», ο συνειδητός νους γνώρισε την αποθέωση. Η διάσημη φιλοσοφική ρήση του Ρενέ Ντεκάρτ «Σκέφτομαι, άρα υπάρχω» ήταν εν μέρει και δήλωση της διαύγειας και της αγνής αυτοσυνείδησης της ανθρώπινης σκέψης. Αρκετές γενιές αργότερα, ο Τζον Λοκ με το Δοκίμιο Πάνω στην Ανθρώπινη Νόηση υποστήριξε ακόμα περισσότερο την ιδέα της ολοκληρωτικής και διάφανης αυτοσυνείδησης που διέπει την ανθρώπινη σκέψη/Ομως αυτή η νοικοκυρεμένη και τακτική άποψη δεν άντεξε για καιρό. «Στο τέλος του [δέκατου ένατου] αιώνα», όπως γράφει ο Tor Norretrander στο βιβλίο του The User Illusion, «η ιδέα του διάφανου ανθρώπου αμφισβητήθηκε σφοδρά» καθώς οι επιστήμονες συνέχισαν να ανακαλύπτουν όλο και περισσότερα για το ανθρώπινο ον μέσα από τις παρατηρήσεις τους. «Ο Γερμανός φυσικός και φυσιολόγος Χέρμαν Χέλμχολτζ άρχισε να μελετά τις ανθρώπινες αντιδράσεις γύρω στο 1850 [...] και συμπέρανε πως τα περισσότερα απ’ όσα συνέβαιναν στα κεφάλια μας ήταν ασυνείδητα».
Μέχρι το τέλος του δέκατου ένατου αιώνα, επιστήμονες όπως ο Ουίλιαμ Τζέιμς, ο Άρθουρ Σοπενχάουερ και ο Πιέρ Ζανέ χρησιμοποιούσαν όρους όπως «ασυνείδητο» και «υποσυνείδητο» στις προσπάθειες τους να εξερευνήσουν αυτή την περιοχή. Όμως ήταν ο Σίγκμουντ Φρόιντ με την Ερμηνεία των Ονείρων το 1899 που έγινε ο πιο διάσημος, αναγνωρίζοντας πως υπήρχε μια τεράστια αχαρτογράφητη ήπειρος μέσα στον ανθρώπινο νου που είχε τεράστια επίδραση στη ζωή μας. Ονομάζοντας την ασυνείδητο νου, ο Φρόιντ άρχισε tην προσπάθεια του να χαρτογραφήσει αυτό το άγνωστο τοπίο χρησιμοποιώντας τα εργαλεία που είχε στη διάθεση του και τα οποία κυρίως αποτελούνταν από προφορικό διάλογο και την ανάλυση των ονείρων, τα οποία ονόμασε «βασιλική οδό προς το ασυνείδητο».
Γενικά η αντίληψη του Φρόιντ για τον ασυνείδητο νου ήταν αρνητική, με την έννοια ότι τον θεωρούσε αποθήκη όλων των κοινωνικά μη αποδεκτών επιθυμιών και στόχων, των οδυνηρών και καταπιεσμένων αναμνήσεων και όλων των συναφών. Οι σύγχρονοι του, ιδιαιτέρως ο Πιέρ Ζανέ και ο Καρλ Γιουνγκ, προώθησαν περαιτέρω αυτή την άποψη στρέφοντας την προς άλλες κατευθύνσεις, κάτι που έκαναν και πολλές άλλες σχολές ψυχολογίας και επιστήμης εκείνη την εποχή. Ωστόσο, τα βασικά μέσα διερεύνησης που είχαν στη διάθεση τους όλες αυτές οι γενιές ερευνητών και γιατρών ούτε άλλαξαν ούτε βελτιώθηκαν σημαντικά· αυτό, μέχρι το 1990 και την έλευση των μεθόδων απεικόνισης του εγκεφάλου με υψηλή τεχνολογία και ιδιαίτερα με τη Λειτουργική Απεικόνιση Μαγνητικού Συντονισμού (ΛΑΜΣ – fΜRΙ).
Ένα από τα πολλά πλεονεκτήματα που προσέφερε αυτή η νέα τεχνολογία απεικόνισης ήταν ότι, σε αντίθεση με το ηλεκτροεγκεφαλογράφημα (ΕΕG) και το μαγνητοεγκεφαλο-γράφημα (ΜΕG) τα οποία περιορίζονταν στη μέτρηση της δραστηριότητας κοντά στην επιφάνεια του εγκεφάλου, η ΛΑΜΣ (fΜRΙ) επέτρεψε στους ερευνητές να κοιτάξουν βαθύτερα μέσα στο εσωτερικό του εγκεφάλου, ανοίγοντας το δρόμο για να αποκτήσουμε νέα αντίληψη του μεγέθους και της πολυπλοκότητας όλων εκείνων που συμβαίνουν βαθιά μέσα στα κεφάλια μας. Ήταν λες και για έναν αιώνα προσπαθούσαμε να εξερευνήσουμε μία ολόκληρη ήπειρο με τα πόδια και ξαφνικά αποκτήσαμε πρόσβαση σε ελικόπτερα, αεροπλάνα και δορυφορικές φωτογραφίες.
Πραγματικά, η εικόνα που άρχισε να αναδύεται ήταν εκπληκτική. Ο υποσυνείδητος νους:
είναι αρμόδιος για τις χιλιάδες κύριες και δευτερεύουσες διεργασίες του μεταβολισμού, τπ λειτουργία του οποίου ο συνειδητός νους κυριολεκτικά αγνοεί κατανέμει και βάζει σε τάξη εκατομμύρια αισθητηριακά δεδομένα ανά δευτερόλεπτο, από τα οποία ο συνειδητός νους αντιλαμβάνεται μονάχα ένα ελάχιστο κλάσμα αρχειοθετεί, ξεδιαλέγει και διατηρεί μια ολόκληρη αποθήκη αναμνήσεων, η χωρητικότητα της οποίας -παρόλο που οι επιστήμονες δεν είναι ακόμα σε θέση να την προσδιορίσουν ποσοτικά- πιθανόν να μετριέται σε τρισεκατομμύρια
διευθύνει σωματικές λειτουργίες που τις περισσότερες φορές ο συνειδητός μας νους αγνοεί και στις οποίες συμπεριλαμβάνονται οι λεπτές και περίπλοκες λεπτομέρειες της κίνησης και της ισορροπίας μας. η αναπνοή, το ανοιγοκλείσιμο των βλεφάρων, η χρήση των χεριών και των δαχτύλων, οι συντονισμένες κινήσεις που εμπλέκονται στο περπάτημα, στην ομιλία, στην οδήγηση του αυτοκινήτου και ούτω καθεξής.
Ο Τζορτξ Μίλερ, ο οποίος μας χάρισε την ιδέα των ομαδοποιημένων πληροφοριών, επίσης ποσοτικοποίησε τη διαφορά ανάμεσα στη λειτουργική χωρητικότητα του συνειδητού νου σε σχέση με εκείνη του υποσυνείδητου. Σύμφωνα με τον Μίλερ, ο συνειδητός νους παράγει κατά μέσο όρο περί τις 20 με 40 νευρικές πυροδοτήσεις το δευτερόλεπτο, ενώ ο υποσυνείδητος 20 με 40 εκατομμύρια νευρικές πυροδοτήσεις ανά δευτερόλεπτο. Με άλλα λόγια, μετρώντας τη δραστηριότητα του υποσυνείδητου νου σε σύγκριση με εκείνη του συνειδητού, μιλάμε για μια αναλογία ένα εκατομμύριο προς ένα.
Μια αναλογία που αντιστοιχεί επίσης στο βάρος ενός ελέφαντα έναντι εκείνου -σωστά μαντέψατε- ενός ψύλλου.
Ένα παγόβουνο κάτω από την Επιφάνεια
Κατά μέσο όρο, περίπου το ένα δέκατο της μάζας ενός παγόβουνου είναι ορατό πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας, κάτι που σημαίνει ότι το 90 τοις εκατό βρίσκεται κρυμμένο κάτω από το νερό. Αυτό μοιάζει με τον τρόπο που είναι κατανεμημένο το ανθρώπινο μυαλό, μόνο που εδώ τα νούμερα είναι πολύ διαφορετικά. Σε όρους οργανικού ιστού, περίπου το 15 τοις· εκατό της εγκεφαλικής μάζας αφορά τις συνειδητές λειτουργίες: περίπου, δηλαδή, το μέγεθος της κορυφής του παγόβουνου. Σε όρους όμως πραγματικών μονάδων επεξεργασίας πληροφοριών, η λειτουργία του συνειδητού νου αντιπροσωπεύει το ένα δεκάκις χιλιοστό τον ενός τοις εκατό της συνολικής εγκεφαλικής λειτουργίας.
Με άλλα λόγια, ο εγκέφαλος είναι ένα παγόβουνο που το 99,9999 τοις εκατό είναι βυθισμένο κάτω από την επιφάνεια της συνειδητής μας προσοχής.
Όταν θέλουμε μπορούμε να έχουμε πρόσβαση σε μικροσκοπικά τμήματα αυτού του βυθισμένου συνόλου· για παράδειγμα, όταν πρέπει να θυμηθούμε τι θέλαμε να αγοράσουμε από το σουπερμάρκετ καθώς διασχίζουμε τους διαδρόμους με τα ράφια. (Λόγω όμως των ομαδοποιημένων πληροφοριών δεν μπορούμε να θυμηθούμε περισσότερα από επτά αντικείμενα, γι’ αυτό είναι σκόπιμο να κάνετε μια λίστα πριν πάτε!) Μπορούμε επίσης να ανασύρουμε στο μυαλό μας την εικόνα κάποιου που γνωρίζαμε όταν ήμαστε στο σχολείο, ή του σπιτιού όπου μεγαλώσαμε. Επίσης, μπορούμε να θυμηθούμε έναν τηλεφωνικό αριθμό.
Όμως δεν μπορούμε να θυμηθούμε όλους τους τηλεφωνικούς αριθμούς που γνωρίζουμε ή τα πρόσωπα όλων των ανθρώπων που έχουμε γνωρίσει, παρόλο που όλα τους βρίσκονται εκεί, μέσα στο βυθισμένο κομμάτι του παγόβουνου που εκπροσωπεί το μυαλό μας. Αν μπορούσατε να τα ανασύρετε όλα αυτά με τη μία, ο συνειδητός σας νους θα πλημμύριζε τόσο πολύ με πληροφορίες που θα πάθαινε σκοτοδίνη και θα αχρηστευόταν. Πρέπει να εστιάζει προκειμένου να λειτουργεί.
Ο συνειδητός νους συγκεντρώνεται μονάχα σε ένα πολύ μικρό φάσμα των όσων συμβαίνουν στη ζωή μας σε μια δεδομένη στιγμή/Εχει την ικανότητα να μετατοπίζει αυτή την προσοχή και να ξεκινά έτσι μια νέα δραστηριότητα· συνήθως όμως δεν εμπλέκεται στα περισσότερα από τα βήματα που είναι απαραίτητα προκειμένου να εκτελεστεί αυτή η δραστηριότητα. Όταν αποφασίζετε να θυμηθείτε κάτι -τον τηλεφωνικό αριθμό, το πρόσωπο από το παρελθόν- ο συνειδητός σας νους είναι εκείνος που ξεκινά την έρευνα. Όπως ο κυβερνήτης στο πιλοτήριο ενός μεταγωγικού δίνει την εντολή, όμως η ίδια η εντολή εκτελείται από το πλήρωμα, δηλαδή από το υποσυνείδητο.
Το να χρησιμοποιείτε τον συνειδητό σας νου μοιάζει κάπως με το να στέκεστε καταμεσής ενός γιγάντιου μουσείου τη νύχτα, με όλα τα φώτα σβηστά. Στέκεστε μέσα στο απόλυτο σκοτάδι, ενώ ο συνειδητός σας νους αντιπροσωπεύει τη λεπτή δέσμη ενός φακού: μπορείτε κάθε φορά να τη στρέψετε και να δείτε μονάχα ένα έκθεμα τη φορά και όχι όλα ταυτόχρονα.
Κάτι που σημαίνει ότι το να μάθουμε τις πραγματικές μας πεποιθήσεις μπορεί να είναι δύσκολο.
Οι πεποιθήσεις είναι μεγάλα μοτίβα σκέψης. Αν οι σκέψεις αποτελούν τους χείμαρρους που κυλούν σε μια βουνοπλαγιά, τότε οι ιδέες είναι οι κοίτες στο έδαφος, μέσα από τις οποίες τρέχει το νερό. Όπως είδαμε εδώ Πως δημιουργούνται οι πεποιθήσεις και πως επιδρούν πάνω μας στην πραγματικότητα διαμορφώνουμε τις πεποιθήσεις μας χτίζοντας καινούριο νευρικό ιστό και συνάψεις (εγκεφαλικές ενώσεις). Σε μεγάλο βαθμό, οι πεποιθήσεις αυτές ζουν στον υποσυνείδητο νου. Τρέχουν εκεί σαν υποπρο-Υράμματα. Όπως και με την αναπνοή, μπορούμε να εστιάσουμε τη συνειδητή προσοχή μας πάνω σε μια ιδέα αν  προσπαθήσουμε, όμως το 99,9999 τοις εκατό του χρόνου που περνά -όπως συμβαίνει και με την αναπνοή μας- δεν τις σκεφτόμαστε αυτές τις ιδέες, παρά τις αφήνουμε να λειτουργούν.
Συνήθως αυτό δεν δημιουργεί προβλήματα/Ομως όταν έχουμε σχηματίσει ιδέες που έρχονται σε ευθεία αντίθεση με τις συνειδητές μας επιθυμίες, προθέσεις, αξίες και στόχους στη ζωή, τότε «Χιούστον, έχουμε πρόβλημα».6 Γιατί, μπορεί ο ψύλλος να θέλει να πάει δυτικά, αλλά αν ο ελέφαντας αποφασίσει να τραβήξει ανατολικά ή βόρεια, τότε δεν υπάρχουν και πολλά που μπορούμε να κάνουμε πέρα από το να ακολουθήσουμε την πορεία του· και όπως διαπίστωσε και ο ψύλλος, η πορεία μπορεί να είναι βασανιστική.
Διχασμένη Προσωπικότητα
Ο υποσυνείδητος νους λειτουργεί κυρίως με συνειρμούς. Ενώνει πράγματα με άλλα πράγματα. Με άλλα λόγια, δίνει σημασία στην αντήχηση· και πάντα δουλεύει στο παρασκήνιο. Αυτό σημαίνει πως όταν βιώνουμε μια εμπειρία με τη συνειδητή μας προσοχή, την ίδια στιγμή το υποσυνείδητο μας είναι απασχολημένο στο παρασκήνιο προσπαθώντας να βρει εμπειρίες του παρελθόντος που να αντηχούν αυτή την εμπειρία ή να είναι με κάποιον τρόπο παρόμοιες. Είναι σαν να λέει ο εαυτός μας: «Τι μπορώ να ανασύρω από το παρελθόν μου, προκειμένου να με βοηθήσει να μεταχειριστώ την παρούσα κατάσταση;»
Μέρος αυτού του συνειρμικού σκεπτικού μπορεί να ανεβεί μέχρι την επιφάνεια της συνειδητής προσοχής, ωστόσο το μεγαλύτερο μέρος του συντελείται τόσο βαθιά μέσα στο υποσυνείδητο, που δεν το αντιλαμβανόμαστε και, κατ’  επέκταση, μπορεί να δούμε τον εαυτό μας να αντιδρά σε καταστάσεις με τρόπους που δεν φαίνεται να έχουν καμία λογική για εμάς.
Αυτός είναι και ο λόγος για τον οποίο οι έντονες εμπειρίες της πρώιμης ζωής μας μπορούν να έχουν τόσο ισχυρή επιρροή στην τωρινή ζωή μας: ενώ ο ψύλλος, ο συνειδητός μας νους, έχει στραμμένη την προσοχή του σε όσα συμβαίνουν στο παρόν, ο ελέφαντας, το υποσυνείδητο μας, διαρκώς αναμοχλεύει τα ατέλειωτα αρχεία του παρελθόντος μας, προσπαθώντας να βρει οτιδήποτε μπορεί να είναι οικείο. Ακόμα και όταν οι συσχετισμοί και αυτά που ενώνουν τις εμπειρίες είναι δύσκολο να αποσαφηνιστούν, ο υποσυνείδητος νους είναι προγραμματισμένος και εξαιρετικά ικανός στο να εντοπίζει αυτές τις ομοιότητες.
Από άποψη επιβίωσης, αυτή η στρατηγική είναι απολύτως κατανοητή: ο καλύτερος τρόπος για να προκαταλάβεις το μέλλον, είναι να βασιστείς στην εμπειρία του παρελθόντος. Αν αντιληφθούμε την παραμικρή μυρωδιά, τον ήχο ή την εικόνα που μοιάζει με εκείνη την πεινασμένη τίγρη με την οποία είχαμε έρθει αντιμέτωποι χρόνια πριν,-μας είναι πολύ χρήσιμο το ότι μπορούμε να ανασύρουμε ακαριαία εκείνη την ανάμνηση από την αποθήκη της μνήμης και να στείλουμε αστραπιαία μηνύματα συναγερμού στην αμυγδαλή και στα επινεφρίδια. Το υποσυνείδητο έχει τη δυνατότητα να λειτουργεί εκατομμύρια φορές γρηγορότερα από τον συνειδητό νου – και το κάνει.
Όμως αυτή η τακτική του κάνω-αναμόχλευση-και-σημαίνω-συναγερμό δεν βοηθάει πολύ όταν η αρχική πληροφορία είναι παραμορφωμένη.
Σκουπίδια μπαίνουν, σκουπίδια βγαίνουν, όπως συνηθίζουν να λένε οι προγραμματιστές ηλεκτρονικών υπολογιστών. Αν ένα αρχικό συμπέρασμα έχει κάποιο ελάττωμα, τότε οτιδήποτε βασίζεται πάνω σε αυτό το συμπέρασμα θα είναι επίσης εσφαλμένο. Αν ενστερνιστούμε, λοιπόν, μια ιδέα βασισμένη πάνω σε τραυματικές ή μικροτραυματικές εμπειρίες της παιδικής μας ηλικίας που να λέει Όλοι όσοι πλησιάζω θα με εγκαταλείψουν ή Είμαι πλαστός και σκέτη αποτυχία, τότε ο ελέφαντας μέσα μας θα αποφασίζει για την κατεύθυνση του με βάση αυτή την ιδέα.
Το τονίζουμε: το υποσυνείδητο είναι εξαιρετικά ικανό να βρίσκει αυτά τα στοιχεία. Η αναλογία μεταξύ αυτού που πραγματικά νιώθουμε -δηλαδή όσων απορροφά ο υποσυνείδητος νους μας- και αυτού που συνειδητά αντιλαμβανόμαστε, είναι ένα εκατομμύριο προς ένα. Μιλάμε, δηλαδή, για μεγάλο όγκο πληροφοριών. Και στην περίπτωση που η συνειδητή σας αντίληψη δεν είναι ευθυγραμμισμένη με τα υποσυνείδητα συμπεράσματα σας, μαντέψτε ποιος έχει το πάνω χέρι.
Ας πάρουμε για παράδειγμα τις σχέσεις.
Ας πούμε πως γνωρίζετε έναν καινούριο άνθρωπο. Το πρώτο που συμβαίνει -προτού καν χαμογελάσετε και πείτε, για παράδειγμα, «Επιτρέψτε μου να σας ανοίξω την πόρτα»-είναι πως το υποσυνείδητο σας επεξεργάζεται εκατομμύρια μονάδες πληροφοριών με την ταχύτητα του φωτός, επιδιώκοντας να βρει όλες τις πιθανές ομοιότητες ανάμεσα σε αυτό το καινούριο άτομο που συναντήσατε και σε όλα τα άλλα πρόσωπα και όλες τις άλλες συναντήσεις που είχατε στο παρελθόν σας. Ελέγχει από φυσικά χαρακτηριστικά και εκφράσεις προσώπου, μέχρι χειρονομίες, αμφίεση, λεξιλόγιο, μυρωδιές, ήχους· οτιδήποτε. Έπειτα εκτινάσσει μίνι-συμπεράσματα προς τα εσωτερικά τμήματα του εγκεφάλου σας: είναι επικίνδυνος, δεν μπορείς να τον εμπιστευτείς, μπορεί να σε προδώσει, ψευδίζει, τα χαρακτηριστικά του είναι ίδια με εκείνου του παιδιού που σε κορόιδευε όταν πήγαινες στην τρίτη δημοτικού, τα φρύδια του είναι ολόιδια με του πατέρα σου — και θυμήσου πως ο πατέρας σου σου έκανε πάντα κριτική…
Το πιθανότερο είναι πως όλα αυτά τα συμπεράσματα δεν πέφτουν στην αντίληψη σας, παρότι χρωματίζουν ανεπαίσθητα τις αντιλήψεις σας, συχνά πολύ ανεπαίσθητα. Συνειδητά, μπορεί να σκέφτεστε “Εντάξει, δείχνει καλός άνθρωπος”. Υποσυνείδητα, όμως, εκατομμύρια συνάψεις ουρλιάζουν: Μην προσεγγίσεις αυτό τον άνθρωπο! Δεν μπορείς να τον εμπιστευτείς, θα σε πληγώσει!
Ξαφνικά μεταμορφώνεστε στον ψύλλο που νομίζει πως θα πάει στην παραλία με έναν καινούριο φίλο, όμως ο ελέφαντας φεύγει με αμέριμνη περπατησιά για το δάσος προς την αντίθετη κατεύθυνση. Και το ίδιο ακριβώς συμβαίνει όχι μόνο στις ερωτικές σχέσεις, αλλά και στις επαγγελματικές συνεργασίες, στις σχέσεις που αναπτύσσονται στις σχολικές αίθουσες, στις φιλίες, στις ανθρώπινες επαφές κάθε είδους και κάθε πλαισίου.
Αυτό ρίχνει επιπλέον φως σε αυτό που συνέβη και στη Στεφανία. Η μεγαλύτερη πηγή προβλημάτων για τη Στεφανία ήταν πως συνειδητά ήθελε να προχωρήσει προς μία κατεύθυνση, όμως οι υποσυνείδητες πεποιθήσεις της την πήγαιναν στην αντίθετη. Μπορείτε να δείτε αυτή τη σύγκρουση και στην πρώτη εκείνη εμπειρία της παιδικής της ηλικίας. Επέστρεφε χαρωπή και περήφανη στο σπίτι της, κρατώντας στη χούφτα της μια δεκάρα, ώσπου η αντίδραση των γονιών της της έστειλε το μήνυμα πως θα έπρεπε να νιώθει ντροπή γι’ αυτό που είχε κάνει και όχι περηφάνια. Μια παρόμοια σύγκρουση εξακολουθούσε να υποβόσκει μέσα της ακόμα και όταν ενηλικιώθηκε. Από τη μια δούλεψε σκληρά για να πετύχει στη δουλειά της, στην κοινότητα της και στην οικογενειακή της ζωή, όμως από την άλλη, αιωρούνταν ακόμα μέσα της ένα μήνυμα που της έλεγε περίπου αυτό: “Όλα εκείνα για τα οποία νομίζεις πως θα έπρεπε να νιώθεις περήφανη, είναι πράγματα για τα οποία κανονικά θα πρέπει να ντρέπεσαι”.
Ο ψύλλος στο μυαλό της Στεφανίας ήταν ένας εκπαιδευμένος, ικανός και πανέξυπνος συνειδητός νους, αφοσιωμένος στο να δημιουργήσει μια επιτυχημένη επιχείρηση που όχι μόνο θα ωφελούσε την ίδια και την οικογένεια της, αλλά και χιλιάδες άλλους, συνεισφέροντας με αυτό τον τρόπο και στην κοινωνία. Όμως αυτή δεν ήταν η κατεύθυνση στην οποία ήθελε να πάει ο ελέφαντας της.
Θυμάστε τον Κλήμη, τον πιλότο μαχητικών που φοβόταν τα ύψη; Ο ψύλλος στο μυαλό του Κλήμη θα απολάμβανε πολύ το να γευματίσει στο στροβιλιζόμενο εστιατόριο, στην. κορυφή ενός πανύψηλου ξενοδοχείου που υπήρχε στη γειτονιά του. Ο ελέφαντας του, όμως, αρνιόταν ακόμα και να πλησιάσει εκεί.
Χρησιμοποιώντας μια συνηθισμένη έκφραση, μπορούμε να πούμε για τη Στεφανία πως ήταν «διχασμένη προσωπικότητα» σε σχέση με το θέμα της επιτυχίας και πως ο Κλήμης ήταν «διχασμένη προσωπικότητα» σε σχέση με το αν ήταν ασφαλές να κρέμεται στον αέρα. Και στις δύο περιπτώσεις, αυτό θα μπορούσε να είναι κυριολεκτικά αλήθεια· διχασμένες προσωπικότητες: μία συνειδητή και μία υποσυνείδητη. Ο ψύλλος και ο ελέφαντας.

πηγή...
από