Νόηση. Η ισχύς των πληροφορομορφικών πεδίων

Γνωρίζετε τι είναι ένα πεδίο; Μπορείτε να φανταστείτε ένα γιγαντιαίο χώρο μέσα στον οποίο βρίσκεται ενεργοποιημένο ένα πανίσχυρο ηλεκτρομαγνητικό πεδίο για παράδειγμα; Περίπου μπορείτε να φανταστείτε πως είναι αυτό για το οποίο μιλάμε έτσι; Ωραία… Φανταστείτε τώρα, να βρίσκεστε μπροστά σε ένα σύγχρονο υπολογιστή, στον οποίο έχετε εγκαταστήσει κάποιο πρόγραμμα, το οποίο είναι ικανό να δημιουργεί με τον κατάλληλο τεχνολογικό εξοπλισμό, ένα τέτοιο πεδίο, μεγέθους ενός δωματίου 100 τετραγωνικών περίπου. Φανταστείτε ακόμη το πρόγραμμα αυτό να μπορεί να αλλάζει σε μορφογενετικό. Δηλαδή να του δίνεις εσύ ο χειριστής του, την εντολή «δημιούργησε ένα τριαντάφυλλο» και αυτό, να το δημιουργεί. Εκεί, στο κέντρο του δωματίου που βρίσκεται το πεδίο, μπροστά στα μάτια σας, ο υπολογιστής σας να σας υπακούει τυφλά και  να σχηματίζει ένα ολόφρεσκο κόκκινο τριαντάφυλλο.

Φανταστείτε τώρα, να αναβαθμίζετε αυτό το σύστημα ώστε να μπορεί ο υπολογιστής, να δημιουργήσει βοηθητικά εσωτερικά προγράμματα μόνος του, ώστε αυτόματα να μπορεί να δημιουργεί ότι του λείπει από ενέργεια, ή λογισμικό. Χωρίς τη βοήθειά σας. Να έχει την ικανότητα δηλαδή να «γεννά» κατ εντολή σας, όχι μόνο «μορφές» αλλά και ολοκληρωμένες πληροφορίες ώστε να ανταποκρίνεται σε κάθε εντολή σας. Φανταστείτε τώρα, αυτός ο υπολογιστής να αυξήσει κατ εντολή σας τη δυναμικότητά του, ώστε να μπορεί μόνος του να δημιουργεί το κατάλληλο λογισμικό και την ολοκληρωμένη πληροφορία ώστε να μπορεί να δημιουργεί σύμπαντα του μεγέθους του κόσμου που ζούμε. Φανταστείτε τέλος όλο αυτό το πεδίο να λειτουργεί χωρίς κάποιο τεχνολογικό μέσο ή υπολογιστή, αλλά απλά να υπάρχει εκεί και με μια σκέψη σας να τίθεται σε λειτουργία και να εκτελεί όλες τις εντολές σας.

Φαντασθείτε δηλαδή, να έχετε στη διάθεσή σας, ένα γιγαντιαίο αυτο-πληροφορο-μορφο-γενετικό πεδίο το οποίο να ενεργοποιείται νοητικά από εσάς και να έχει τη ικανότητα και δυνατότητα να δημιουργεί επίσης νοητικά σύμπαντα και κόσμους ολόκληρους…  Λοιπόν αγαπητέ αναγνώστη αυτό το σύστημα υπάρχει… Και όχι μόνο υπάρχει αλλά το γνωρίζεις και εσύ… Το έχεις ακούσει και διαβάσει σίγουρα πάνω από μία φορά… Μόνο που στο έχουν πει με διαφορετικό όνομα… Στο έχουν πει με το όνομα «Ελοχίμ»… Μάλιστα αγαπητέ αναγνώστη… Οι δημιουργοί του θεού… Εκείνοι οι οποίοι θεωρούνται οντότητες με όνομα «Ελοχίμ»… Εκείνοι που δημιουργούν τους κόσμους κατ εντολή του θεού…

Εμείς πως θα θέλατε να τα ονομάσουμε για να αποφύγουμε τα εβραϊκά ονόματα; Να τους πούμε προσωρινά απλά «δημιουργούς»; Εντάξει… Για την επικοινωνία μας λοιπόν εδώ, θα τους ονομάσουμε δημιουργούς, αλλά θα γνωρίζουμε πως ότι όνομα οντότητα και να του δώσουμε, είναι ένα πανίσχυρο πεδίο που αυτό-τροφοδοτείται με άπειρη ενέργεια, αυτο-δημιουργεί πληροφορία και αυτο-αποφασίζει την μορφή που θα δώσει στη δημιουργία που κάθε φορά ολοκληρώνει… Κι όλο αυτό συμβαίνει νοητικά, δηλαδή χωρίς μηχανήματα και τεχνολογικούς εξοπλισμούς, κατ εντολής της μητρικής του δύναμης και πηγής του… Εκείνου που εμείς αποκαλούμε Θεού… Κι όλο αυτό το πεδίο, μπορεί να έχει όποιο μέγεθος και όση έκταση θέλει. Κι αυτό το πεδίο ζει παντού. Ένα πληροφορομορφικό πεδίο, που δέχεται όμως εντολές μονάχα από την πηγή του. Από το δημιουργό του.

Τώρα θα ήθελα να κάνει ο αναγνώστης ένα νοητό βήμα προς τα πίσω πίσω και να σκεφτεί, όλο αυτό που διάβασε. Αν χρειάζεται, ας το ξαναδιαβάσει ώστε να καταλάβει για τι πράγμα μιλάμε. Κι αφού κατανοήσει βαθιά τι είναι οι «δημιουργοί», ας κάνει ακόμη ένα νοητό βήμα πιο πίσω, ώστε να κατανοήσει τι είναι, ή πως μπορεί να είναι, η πηγή από την οποία προερχόμαστε κι εμείς. Από την οποία προέρχονται οι ψυχές μας. Κι σε όλο αυτό, το άπειρο και ενεργειακό ή αλλιώς φωτεινό σύνολο ας του δώσουμε αν θέλετε την πρόσθετη προσωρινή ονομασία «νου». Κι αυτό τον «νου» ας τον φανταστούμε λίγο πως μπορεί να Είναι, κι αφού το φανταστούμε, να αντιληφθούμε ότι όλο αυτό το σύνολο «υπάρχει» και το όνομά του από καταβολής κόσμου είναι στα Ελληνικά Θεός ή «Ων». Να σκεφτούμε ότι μέσα μας φέρουμε σε όλη τη ζωή μας ένα κύτταρο του, την ψυχή μας, η οποία είναι συνεχώς συνδεδεμένη μαζί του και αλληλεπιδρά. Επικοινωνεί… Θεός, ή Ων ή η πηγή μας… Η πηγή των πάντων…

Κι αυτό το μικρό κύτταρο που λέγεται ψυχή, εκτός από την πληροφορία που σχετίζεται μόνο με μας, με τον Εαυτό μας, φέρει σαν «κοσμικό DNA» και ολόκληρη την πληροφορία της πηγής του… Είναι μέσα μας, επικοινωνεί με τα πάντα γύρω και η αλληλεπίδρασή της με τη συνειδητότητα δημιουργεί για μας τον αισθητό κόσμο.

Αλκιρέας

ΠΗΓΗ

από

Οι ηλεκτρομαγνητικές συχνότητες του εγκεφάλου μας και οι απεριόριστες δυνατότητές του

Με την καθοδηγούμενη χαλάρωση των μυών, γαληνεύει ο Νους και φτάνουμε στο επίπεδο ΑΛΦΑ. (Είμαστε τρισυπόστατοι. ΝΟΥΣ- ΣΩΜΑ-ΠΝΕΥΜΑ. Ζούμε για το Σώμα, Ζούμε για το Πνεύμα, Ζούμε για την Ψυχή. Όλα είναι ίσης σπουδαιότητας).
Εδώ θέτουμε στόχους ευεργετικούς, όπως ο έλεγχος συνηθειών, ενίσχυση αυτοεκτίμησης, στόχους ανάπτυξης και εξέλιξης, αθλητικές επιδόσεις, αύξηση παραγωγικότητας, Δημιουργικότητα… Παραγωγή νέων ιδεών.
Στο επίπεδο Άλφα, οι δυνατότητες είναι απεριόριστες.
Τα θαύματα του χθες είναι η επιστήμη του σήμερα. Είναι η κατανόηση που μας λείπει. Το 1924 ο Χανς Μπέργκεν Αυστριακός ψυχίατρος, έκανε μετρήσεις με ηλεκτροεγγεφαλογράφο, και ανακάλυψε ότι ο εγκέφαλός μας πάλλεται με παλμούς το δευτερόλεπτο, όπως η καρδιά μας πάλλεται με παλμούς το λεπτό. Και όταν αυτοί οι παλμοί είναι από 14 έως 21 λέμε πως είμαστε στη Βήτα συχνότητα. Είναι η κατάσταση της εγρήγορσης, όπου λειτουργούν οι 5 αισθήσεις , αναγνωρίζουμε τον φυσικό κόσμο και μας αναγνωρίζει κι αυτός.
ΣΤΗΝ ΒΗΤΑ έχουμε:
Συνείδηση, λογική, επικοινωνία- γλώσσα, ανάλυση (ξεχωρίζω το δέντρο από το δάσος) έννοια χώρου- χρόνου.
Και αριστερό ημισφαίριο. Στο Βήτα έχουμε επίγνωση και είμαστε δέκτες του φυσικού κόσμου. Ο εγκέφαλος είναι πομπός και δέκτης. Με αυτές τις συχνότητες στέλνει και λαμβάνει μηνύματα για το πώς θέλει να είναι στον φυσικό κόσμο.
Το 1981 ο δρ. Σπέρυ (πήρε και βραβείο Νόμπελ γι αυτό) ανακάλυψε τις διαφορετικές δυνατότητες των δύο ημισφαιρίων.
ΑΛΦΑ συχνότητα:
Kάτω από τους 14 παλμούς, ενεργοποιείται το δεξί ημισφαίριο (Αυτό που στην ψυχολογία ονομάζεται υποσυνείδητο). Εδώ υπάρχουν διαφορετικές λειτουργίες όπως ΦΑΝΤΑΣΙΑ, ΔΙΟΡΑΣΗ, ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΟΤΗΤΑ, ΕΝΕΡΓΟΠΟΙΕΙΤΑΙ ΤΟ ΑΝΟΣΟΠΟΙΗΤΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ, ΒΛΕΠΟΥΜΕ ΤΑ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΑ ΣΥΝΟΛΙΚΑ (ΤΟ ΔΑΣΟΣ, ΟΧΙ ΤΟ ΔΕΝΤΡΟ) ΚΑΙ ΕΧΟΥΜΕ ΤΗ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΤΟΥ E.S.P. = Διαίσθηση, ενόραση.
Ο άνθρωπος ο έμφρων-έμφρων ( στο επόμενο επίπεδο εξέλιξης που βρισκόμαστε τώρα), έχει δύο επιπλέον αισθήσεις. Διαίσθηση- Ενόραση. Η μελλοντική εξέλιξη της ανθρωπότητας είναι η εξέλιξη της συνείδησης που έχουμε για τη συνείδηση. Δεν μπορούμε να προχωρήσουμε στο σήμερα με εργαλεία του χθες.
ΦΑΝΤΑΣΙΑ:
ανήκει στο δεξί. Οι σπουδαίες ιδέες έρχονται σε κατάσταση χαλάρωσης. Μας επιτρέπει να αλλάξουμε τη ζωή μας. Οτιδήποτε θέλουμε να φτιάξουμε, να κάνουμε ή να δημιουργήσουμε είναι μια εικόνα που πρέπει πρώτα να γίνει.
Η ικανότητα να προβλέπουμε πως θα εξελιχθούν τα πράγματα. Στη Βήτα συχνότητα 4 στις 5 αποφάσεις είναι λάθος.
Είναι η λειτουργία που μας δίνει τη δυνατότητα να εκτιμάμε καλύτερα τις πληροφορίες και τα γεγονότα και να προβλέπουμε ώστε να πάρουμε τις σωστές αποφάσεις και έτσι να γίνουμε οι κατάλληλοι άνθρωποι στην κατάλληλη στιγμή. Να μπορούμε δηλ. να μαντεύουμε. Κάθε φορά που πήρατε μία απόφαση και είπατε <<ΛΑΘΟΣ>> είσαστε στο Β
Όταν πήρατε απόφαση και είπατε <<μου βγήκε σε καλό>>, είσαστε στο Α. Εδώ έχετε περισσότερα στοιχεία να επεξεργαστεί ο εγκέφαλος, παρά όταν είναι στην υψηλότερη συχνότητα, Βήτα.
ΣΤΟ ΑΛΦΑ ΑΥΞΑΝΕΤΑΙ Η ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΟΤΗΤΑ
Η δημιουργικότητα έχει να κάνει με την εικόνα που έχει ο άνθρωπος για τον εαυτό του. Όσο υψηλότερη εικόνα, τόσο υψηλότερους στόχους βάζει. Στην Α έχουμε καλύτερη εικόνα του εαυτού μας, γιατί εδώ είναι οι δυνατότητες που έχει το ανθρώπινο είδος, ενώ στο Β είμαι επηρεασμένος από τις γνώμες των άλλων. ( του πατέρα μου, της μάνας μου, της κοινωνίας)
ΕΝΕΡΓΟΠΟΙΗΣΗ ΑΜΥΝΤΙΚΟΥ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ
Εδώ παράγονται τα περίφημα λεμφοκύτταρα, τα κύτταρα -Τ- που αποτελούν το ανοσοποιητικό μας σύστημα. Το λεμφικό μας σύστημα είναι υπεύθυνο για την αποβολή των αχρήστων. Ενισχύεται δηλαδή η άμυνα του οργανισμού μας κάθε φορά που συνειδητά χαλαρώνουμε στο ΑΛΦΑ και ο οργανισμός αυτοθεραπεύεται. Κατά τη διάρκεια του ύπνου ο εγκέφαλος περνά αρκετές φορές από το Α (γέμισμα μπαταρίας). ( Με φυσιολογικό ύπνο και όχι με χάπια- Όταν κάποιος παίρνει χάπια δεν περνά καθόλου από το ΑΛΦΑ και πάει κατευθείαν στο ΔΕΛΤΑ με αποτέλεσμα να ξυπνά και να νιώθει ακόμα κουρασμένος)
ΒΛΕΠΟΥΜΕ ΤΑ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΑ ΣΥΝΟΛΙΚΑ:
Ο δρ. Χιούμαν ο αστροφυσικός, ανακάλυψε ότι ανάμεσα στη στρατόσφαιρα και την ιονόσφαιρα ο χώρος δονείται στους 10 κύκλους το δευτ. Οι επιστήμονες προσπάθησαν να βρουν από πού ξεκινάει αυτή η συχνότητα και δε βρήκαν. Θεώρησαν ότι αυτή είναι μια συμπαντική συχνότητα όπου δονείται το σύμπαν στους 10 κύκλους. Για μας τι σημαίνει αυτό; ότι κάθε φορά που συντονιζόμαστε σ΄αυτή τη συχνότητα ερχόμαστε σε μια υποκειμενική επικοινωνία. Μπορούμε να δεχτούμε ή να στείλουμε ένα μήνυμα, όπου εκεί μπορούμε να καταλαβαίνουμε και να επικοινωνούμε.
ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ E.S.P Διαίσθηση:
Η δυνατότητα να πάρω πληροφορίες μέσω του νου μου. Για τους επιχειρηματίες είναι το κρυφό χαρτί τους. Δεν υπάρχουν επιχειρηματίες επιτυχημένοι που να μην έχουν διαίσθηση. Λειτουργούν στο μέλλον όχι στο παρελθόν.
Η διαφορά ανάμεσα στην Β και Α είναι ότι στη Β είμαστε ξύπνιοι, ενώ στην Α το 95% κοιμάται και δεν μπορεί να χρησιμοποιήσει αυτές τις σπουδαίες δυνατότητες συνειδητά, εκτός κι αν είχε κάποια αναλαμπή σκέψης, ή το πρωί όταν ξυπνήσει, πριν μπει σε δράση και του έρθει κάποια ιδέα, και πάρει κάποια απόφαση καλώς. Αυτό που μόλις περιέγραψα είναι διόραση.
ΘΗΤΑ:
Είναι τμήμα της κλίμακας του υποσυνειδήτου και του δεξιού ημισφαιρίου και πολύ λίγοι άνθρωποι παραμένουν αρκετά σε μια τόσο χαμηλή συχνότητα. Όλες οι συναισθηματικές μας εμπειρίες μοιάζουν να καταγράφονται σ΄αυτή τη συχνότητα. Η Θήτα είναι αυτή η ειδική κλίμακα που ανοίγει την πόρτα της συνείδησης για να προχωρήσει στην πέρα από την χαλάρωση περιοχή, μέσα στον κόσμο των ψυχικών φαινομένων.
Οι αλλαγές από το ΒΗΤΑ επίπεδο, επιτυγχάνονται μόνον 10%. Το 80% των αλλαγών επιτυγχάνεται στο ΑΛΦΑ και το υπόλοιπο 10% στο ΘΗΤΑ το οποίο όπως είπαμε, μαζί με το ΑΛΦΑ είναι το υποσυνείδητο.
Αυτή είναι η δύναμη του υποσυνειδήτου μας και με μια σειρά ασκήσεων ξεκινάμε να το ενεργοποιούμε.
Ο άνθρωπος είναι το μόνο είδος το οποίο ελέγχει το πεπρωμένο του. Αυτό προϋποθέτει τεράστια δύναμη, τεράστιες ευθύνες. Γιατί ζούμε; Το 95% των ανθρώπων απλώς ζουν περιμένοντας να τους συμβεί κάτι καλύτερο. Πατάνε στα νύχια τους και προχωράνε στη ζωή ελπίζοντας ότι θα φτάσουν με ασφάλεια στο θάνατο. Οι στιγμές κρίσης είναι ευκαιρία για ανανέωση. Η έννοια της μετάβασης περιλαμβάνει την προϋπόθεση της αλλαγής. Χρειάζεται να κινηθούμε για να ζήσουμε, δημιουργώντας το δικό μας μέλλον, αποφεύγοντας την πεπατημένη και χωρίς να πάρουμε τίποτα από κανένα. Έχουμε έρθει εδώ για να δημιουργήσουμε. Το επίπεδο ΑΛΦΑ είναι το εργαλείο.
ΔΕΛΤΑ:
Το επίπεδο του βαθιού ύπνου. Είναι ανεξερεύνητο από την επιστήμη.
ΠΗΓΗ
revealedtheninthwave

ΠΗΓΗ

Ξεπερνώντας τους φόβους μας

Στην εποχή που ζούμε υπάρχει μία φυλακή για δισεκατομμύρια κόσμο στον πλανήτη. Μια φυλακή που δεν έχει τοίχους, συρματοπλέγματα, δεσμοφύλακες και φυσικά εμπόδια. Αλλά είναι η πιο αποτελεσματική φυλακή σε όλο τον κόσμο. Λίγοι είναι αυτοί που δραπετεύουν από αυτήν αλλά αυτοί  που το κάνουν, ανακαλύπτουν αληθινή και μόνιμη ελευθερία.
Η φυλακή αυτή βρίσκεται στο μυαλό μας. Είναι μια φυλακή που μας συγκρατεί από πρωτοβουλίες, εμποδίζει το ταλέντο να εξελιχθεί και την δυνατότητα της έκφρασης, και περιορίζει την ανάδειξη όλης της δυνατότητας μας σαν ανθρώπινα όντα.
Αυτή η φυλακή είναι ο φόβος. Οι ζωές μας ελέγχονται από τον φόβο περισσότερο από όσο γνωρίζουμε. Ο φόβος ελέγχει τις επιλογές που κάνουμε, τις συνήθειές μας, και την μοίρα μας. Εχει γίνει μία από τις μεγαλύτερες απειλές στην ανθρωπότητα στην σημερινή εποχή μέσα από πολλές εκφράσεις. Η τρομοκρατία έχει γίνει ο κύριος φόβος παντού. Πολλά γεγονότα τρομοκρατικών εκδηλώσεων, πολέμων, εγκλημάτων μας δειχνουν πως ο φόβος μπορεί να οδηγήσει ακόμα και τους ισχυρούς να συμπεριφέρονται απάνθρωπα και απελπισμένα. Ο φόβος της ζωής αποτρέπει τους περισσότερους από εμάς από το να ζούμε.
Οι περισσότεροι ανθρώποι σκέφτονται την ασφάλεια περισσότερο από την ευκαιρία. Φαίνεται ότι φοβούνται περισσότερο την ζωή από τον θάνατο.
Ο φόβος όταν είναι πολύ μεγάλος στην καθημερινότητά μας μας γεμίζει άγχος και φοβίες. Για άνθρωπους με τέτοιες αρρώστιες η φυλακή του φόβου μοιάζει σαν θανατική καταδίκη. Οι ζωές τους ελέγχονται πλήρως από τον φόβο, και κάνουν την ζωή δυσάρεστη και την καθημερινότητα ένα μαρτύριο. Ευτυχώς αυτό δεν είναι και ο πιο συνηθισμένος φόβος. Ο πιο άσχημος φόβος είναι αυτός που όλοι έχουμε αποδεχτεί επειδή είναι και ο πιο συνηθισμένος.
Είναι αυτή η συνήθεια που έχουμε όλοι να βλέπουμε τα αρνητικά πράγματα στην ζωή και όχι τα θετικά. Οι περισσότεροι άνθρωποι έχουν την συνήθεια να μιλούν για καταστροφή και αποτυχία. Συχνά οι σκέψεις μας είναι αρνητικές και κατα 90% εκφράζονται σε αρνητικές καταστάσεις ενώ μόνο το 10% είναι θετικές και πάνω σε θετικά πράγματα.
Υπήρξαν κάποιοι από εσάς με καταπληκτικές επιχειρηματικές ιδέες. Αυτό που σας κρατάει από την πραγματοποίησή τους είναι ο φόβος. Πολύς κόσμος σκέφτεται τα στατιστικά και πόσες επιχειρήσεις αποτυγχάνουν κάθε χρόνο ή τι θα σκεφτούν οι άλλοι εάν αποτύχετε ή εάν παρατήσετε την δουλειά σας.  Ο φόβος ότι δεν θα μπορείτε να πληρώνετε τους λογαριασμούς σας, ο φόβος ότι θα μείνετε άνεργοι, ότι θα απολυθείτε, ή ότι θα μείνετε χωρίς δουλειά σας κρατάει πίσω. Ο φόβος κρατάει πολύ κόσμο πίσω από το να κάνει πράγματα που δεν ευχαριστιέται και πολλές φορές δεν του προσφέρουν και αρκετά χρήματα. Ο φόβος να μην χάσετε μια δουλειά που έχετε έστω και αν σας κόψαν τον μισθό και δεν μπορείτε να επιβιώσετε γιατί όλοι οι άλλοι γύρω σας δεν έχουν δουλειά.
Ο φόβος του να πάρουμε ρίσκα εμποδίζει τον περισσότερο κόσμον απροχωρήσει στην ζωή του. Το ρίσκο μπορεί να προκαλέσει ζημιά σε ένα μελλοντικό γεγονός αλλά παίρνεται τώρα. Εάν προστείνετε σε κάποιον να σας παντρευτεί υπάρχει το ρίσκο να σας πει όχι, εάν σας αρέσει μια γυναίκα και φοβάστε να της το πείτε είναι γιατί φοβάστε να πάρετε το ρίσκο, γιατί φοβάστε την πιθανή απόρριψη.Ακόμα και όταν αγαπάμε κάποιον φοβούμαστε να του το πούμε μήπως φανούμε αδύναμοι στα μάτια του.
Παρόλα αυτά εάν θέλετε να ζήσετε μια γεμάτη ζωή πρέπει να πάρετε τα ρίσκα της αποτυχίας. Αρχίζουμε να ζούμε μόνο όταν σταματάμε να φοβόμαστε και εκεί αξίζει να πάρουμε κάθε ρίσκο στην ζωή.
Ο φόβος θα σας παραλύσει εάν δεν τον αντιμετωπίσετε. Θα σας σταματήσει από το να ζήσετε την ζωή σας όπως την επιθυμείτε. Αναγνωρίστε τον και κατακτήστε τον αλλιώς θα σας σταματήσει να ζείτε μια ζωή μια ζωή που επιθυμείτε. Παίρνετε κουράγιο, δύναμη και αυτοπεποίθηση κάθε φορά που κοιτάτε τους φόβους σας κατάματα και τους αντιμετωπίζετε. Πρέπει να προκάλείτε τους φόβους σας και να κάνετε πράγματα που νομίζετε ότι δεν μπορείτε να κάνετε.
Ο καθένας έχει φόβους από το παρελθόν που τον εμπόδισαν να πραγματοποιήσουν πράγματα. Θυμηθείτε πως αισθανθήκατε μέσα από αυτό αλλά και το αποτέλεσμα που είχε στην περαιτέρω ζωή σας. Σας εμπόδισε από κάτι για το οποίο ακόμα και σήμερα βλέπετε ότι εάν το κάνατε ίσως τα πράγματα να ήταν διαφορετικά; Τελικά μετά από κάποιο χρόνο συνειδητοποιείτε ότι τελικά δεν ήταν και τόσο μεγάλη η πρόκληση; Πολεμώντας τους φόβους είναι σαν να πολεμάμε το σκοτάδι. Ο τρόπος για να ξεπεράσουμε τους φόβους μας είναι να τους κυριεύσουμε. Αντιδράστε στους φόβους σας και συνεχίστε να αντιδράτε. Είναι ο καλύτερος τρόπος να ανακαλύψετε πως να κατακτήσετε τους όβους σας.
Αρχίσετε την επιχείρηση που θέλετε, σπουδάστε αυτό που πραγματικά θέλετε χωρίς να αναλογιστείτε τι θα μπορούσε να γίνει, κάνετε ότι θέλετε να κάνετε. Ισως να αποτύχετε αλλά ίσως πετύχετε. Αν δεν το κάνετε ποτέ σίγουρα θα χάσετε για πάντα την ευκαιρία της επιτυχίας. Δεν υπάρχει παρελθόν ή μέλλον. Μόνο το παρόν υπάρχει και τώρα είναι η στιγμή να κάνετε το επόμενο βήμα σε κάθε φόβο σας αλλιώς θα ζήσετε μία ζωή που ακόμα και άν είναι σε ήρεμα νερά όταν φτάσει προς το τέλος της να σας αφήσει με μια ανεκπλήρωτη αίσθηση. Την αίσθηση ότι δεν κάνατε ότι μπορούσατε να κάνετε, δεν προκαλέσατε τους φόβους σας και δεν πήρατε τα ρίσκα που θα μπορούσατε να πάρετε για να είναι η ζωή σας διαφορετική σήμερα. Θα μείνετε για πάντα με το ερωτηματικό του εάν.
Θυμηθείτε ότι όσο ασφαλής και να αισθάνεστε μέσα από τους φόβους σας μία κοινή μοίρα μας περιμένει όλους μας. Ο θάνατος. Παίρνοντας ή όχι ρίσκα στην ζωή θα έρθει αυτή η στιγμή και για εσάς. Θα πεθάνετε όπως όλοι. Οπότε τι όφελος έχει να ζείτε μια ζωή κάτω από φόβο και που είναι εξαιτίας αυτού να ζήσετε πιο κάτω από τις δυνατότητές σας. Χρησιμοποιήστε την ζωή σας σοφά. Ελευθερώστε το μυαλό σας από τον φόβο και την ανησυχια και δεχτείτε τις προκλήσεις.
Ο σκοπός του ανθρώπου είναι να εξελιχθεί και να γευτεί την ζωή στο έπακρον με όλες τις προκλήσεις τις και το μόνο που θα έπρεπε να φοβάστε είναι ότι δεν θα ακολουθήσετε αυτόν τον θείο νόμο και θα χάσετε μια ζωή που φεύγει γρήγορα. Αντί να φοβάστε αγαπήστε και έχετε πίστη σε αυτήν την θεική πορεία της ανθρώπινης φύσης σας. Πίστεψτε σε εσάς και στον Θεό και οι φόβοι σας θα εξαφανιστούν για πάντα.
 http://www.en-gr.com
φωτό

Εκεί που εστιάζεις την προσοχή σου... αυτό υπάρχει

Η Προσοχή μπορεί να οριστεί ως η κατεύθυνση και η διοχέτευση της συνείδησης με τρόπο ώστε στο μικρότερο δυνατό χρόνο να αντιλαμβάνεται τον περισσότερο χώρο, αντικείμενα, υποκείμενα και καταστάσεις του δεδομένου περιβάλλοντος.

Έτσι λοιπόν η πρώτη και αρχική φάση με την οποία ο ανθρώπινος ψυχισμός αποκτά πληροφορίες, γνώσεις , εμπειρίες: τα μέσα δηλαδή για τη δράση του. Η Προσοχή μπορεί να ασκηθεί με οποιαδήποτε από τις πέντε φυσικές αισθήσεις- ή με μερικές από αυτές συνδυασμένα- αν το αντικείμενο είναι εξωτερικό.

Μπορεί να ασκηθεί νοητικά (με εσωτερικές αισθήσεις-παραστάσεις) αν το αντικείμενο είναι εσωτερικό, όπως οι εικόνες της φαντασίας, οι σκέψεις και οι ιδέες γενικά. Τότε η εστία της συνείδησης φωτίζει κατά άμεσο και σκόπιμο τρόπο ένα σύνολο ψυχολογικών παραγόντων, οι οποίοι έτσι ωθούνται στο να απασχολήσουν την προσοχή μας.

Η Προσοχή λοιπόν είναι η διοργάνωση της συνείδησης. Αν η συνείδηση είναι η κατοχή του εαυτού μας, τότε η προσοχή είναι το ψυχολογικό εργαλείο που επιτρέπει να γνωρίσουμε τον εαυτό μας για να τον κατέχουμε.

Για να το καταλάβουμε μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε ένα παράδειγμα από την τεχνική της φωτογράφησης. Η επιλογή του φωτογραφικού στόχου είναι ήδη πράξη προσοχής. Η Συνείδηση θα ήταν το φιλμ. Η εστίαση του φακού είναι η Προσοχή και η φωτογράφηση είναι η συνειδητοποίηση.
Η Προσοχή λειτουργεί βέβαια με κάποιους νόμους που μπορούμε να τους παρατηρήσουμε και να τους περιγράψουμε , αλλά δεν μπορούμε εύκολα να τους κυριαρχούμε. Έτσι είναι δύσκολο να διατηρήσουμε την προσοχή μας επί πολύ χρόνο.

Επίσης υπάρχουν φυσιολογικοί (κινητικοί, αναπνευστικοί, κυκλοφοριακοί κλπ) ψυχολογικοί και νοητικοί παράγοντες που βοηθούν την έναρξη της λειτουργίας της προσοχής όπως: η ικανότητα να συγκεντρώνεται κανείς σε μία μόνο ιδέα, η ικανότητα να αποκρούει κανείς τις ιδέες που δεν είναι σημαντικές, το ν΄απομονώνει ένα ορισμένο γεγονός και να το προσέχει.

Οι σημαντικότεροι όμως από αυτούς τους παράγοντες στρέφονται γύρω από συναισθηματικές ρίζες: δηλ. προσέχω επειδή «μου αρέσει» και προσέχω γιατί «το θέλω», ή γιατί «πρέπει».

Η Προσοχή έχει στενή σχέση με τα ενδιαφέροντά μας, τα οποία διαιρούνται σε 2 κατηγορίες:
α) το συνειδητό ενδιαφέρον, όταν θέλουμε ή πρέπει να προσέξουμε κάτι και
β) το ασυνείδητο, που προέρχεται από τα αντικείμενα της αρεσκείας μας.

Τι χρειάζεται λοιπόν για να αποκτήσουμε μια περισσότερο σταθερή προσοχή, κυριαρχημένη από τη θέληση και χρήσιμη για τα ενδιαφέροντα του εαυτού μας; Γενικά θα λέγαμε ότι χρειάζεται να ελέγχουμε τις αισθήσεις μας, που πάντα μας τραβούν προς τα έξω και εμποδίζουν με τα παραληρήματά τους να προσέχουμε αυτά που πρέπει που μας είναι απαραίτητα.

Χρειάζεται να δώσουμε περισσότερη σημασία στη βούληση παρά στον κατώτερο συναισθηματισμό, μέχρι να κατορθώσουμε να θέλουμε ότι πραγματικά πρέπει να θέλουμε για να πετύχουμε τον σκοπό μας.

Δεν πρόκειται φυσικά να εξαλείψουμε την συναισθηματικότητα, αλλά να τη συνδυάσουμε έξυπνα με τη Γνώση και τη Βούληση. Έτσι θα εναρμονιστεί με την πραγματική φύση μας και θα είναι αποτελεσματική και ενισχυτική αντί για εμπόδιο.  

terrapapers.com 

Οι συνήθειες στη ζωή μας. Οι συνήθειες είναι μηχανικές, αυτόματες σκέψεις και λειτουργίες που συμβαίνουν χωρίς τη συνειδητή δική μας θέληση και επιλογή.

Πόσο βολικά χρησιμοποιούμε τις συνήθειες μας ως αναλλοίωτες και αδιαπραγμάτευτες σταθερές που σπανίως καταφέρνουμε να αλλάξουμε!

Κοιτάμε σαν στρουθοκάμηλοι το σύμπτωμα (το φαγητό, το τσιγάρο, το ποτό, τα ναρκωτικά κ.α.) , διεξάγουμε ανοικτό πόλεμο με αυτό, κατηγορώντας άλλους ή τον εαυτό μας που το σύμπτωμα είναι αυτό που είναι, ενώ ο δημιουργός του – ο προγραμματισμένος νους – περνάει άνετος και αλώβητος από δίπλα, κλείνοντας μας το μάτι, ελεύθερος να συνεχίζει να ορίζει τη ζωή μας, χωρίς εμάς.

Οι συνήθειες είναι μηχανικές, αυτόματες σκέψεις και λειτουργίες που συμβαίνουν χωρίς τη συνειδητή δική μας θέληση και επιλογή. Αντιδρούμε παρορμητικά, όπως έχουμε μάθει, βασιζόμενοι στην εμπειρία (σε προηγούμενες καταγραφές και συνδέσεις) και στην εκπαίδευση (τον τρόπο που έχουμε μάθει να σκεφτόμαστε), χωρίς ποτέ αυτά να αμφισβητούνται.
Βοηθάμε την εδραίωση και τη συνέχιση των συνηθειών, μέσα από μια εξ’ ίσου βολική αμυντική, απαλλαγμένη από ευθύνη στάση, με τις φράσεις που χρησιμοποιούμε καθημερινά: δεν μπορώ, έτσι έχω μάθει, πρέπει. Χρησιμοποιούμε όλοι τέτοιες λέξεις και φράσεις, πολύ περισσότερο απ’ όσο συνειδητοποιούμε, απαλλάσσοντας τον εαυτό μας από την ευθύνη να σκέφτεται και να λειτουργεί συνειδητά.

«Έχω μάθει να κοιμάμαι μετά τα μεσάνυκτα, πρέπει να πάω στη δουλειά, δεν μπορώ να κόψω το φαγητό, πρέπει να μην αγχώνομαι, δεν μπορώ να μη θυμώνω, πρέπει να ψωνίσω…» Ο καθένας έχει τα δικά του άπειρα παραδείγματα παραίτησης από την ευθύνη της επιλογής της δράσης του. Πολεμάμε το σύμπτωμα, προσπαθούμε να αλλάξουμε ή να απαλλαγούμε από αυτό, δοκιμάζουμε διάφορα για να το πετύχουμε (το μάρκετινγκ της καταναλωτικής, επιφανειακής κουλτούρας μας το γνωρίζει καλά αυτό), αλλά τα αποτελέσματα είναι πάντα αμφίβολα και προσωρινά.

Ο εγκέφαλος, με τις δικές μας οδηγίες (είτε συνειδητές είτε ασυνείδητες), δημιουργεί συνάψεις με τα άπειρα νευρικά κύτταρα (νευρώνες) που τον αποτελούν. Οι συνάψεις αυτές σχηματίζουν νευρωνικά δίκτυα. Ανάλογα με τις σκέψεις και τα συναισθήματα με τα οποία φορτίστηκε ένα βίωμα, δημιουργούνται ισχυρές ή αδύναμες συνάψεις. Στη συνέχεια, ο εγκέφαλος, χρησιμοποιεί αυτά τα δίκτυα πληροφοριών ως δεδομένα, καθορίζοντας την πραγματικότητα που αντιλαμβανόμαστε. Επαναλαμβάνουμε συναισθήματα και αντιδράσεις αν δεν τροφοδοτούμε τον εγκέφαλο με νέες πληροφορίες για να δημιουργήσει νέες συνάψεις και νέα δίκτυα πληροφοριών.

Όμως ο εγκέφαλος είναι 1000 φορές ταχύτερος από τον ταχύτερο υπερυπολογιστή στον κόσμο, είναι ικανός για εκατομμύρια συνάψεις το λεπτό, δεν ξεκουράζεται ποτέ, ανανεώνεται συνεχώς για όλη μας τη ζωή, είναι απόλυτα αποτελεσματικός και ενεργειακά αχόρταγος (όσο περισσότερο χρησιμοποιείται, τόσο περισσότερο ανανεώνεται). Είμαστε υπεύθυνοι για τις συνάψεις που δημιουργούμε και αυτή είναι δική μας επιλογή.

Είναι – πιστεύουμε - πιο εύκολο να αγωνιζόμαστε στην επιφάνεια, να μας φταίνε όλα, να ενοχοποιούμε και να τιμωρούμε τον εαυτό μας, παρά να ασχοληθούμε με το πραγματικό πρόβλημα που είναι ο νους και η ασυνείδητη δική μας λειτουργία. Φαντάσου να έλεγες: θέλω να κοιμάμαι μετά τα μεσάνυκτα, θέλω να πάω στη δουλειά, θέλω να τρώω (χωρίς να πεινάω), θέλω να αγχώνομαι, θέλω να θυμώνω, θέλω να ψωνίζω. Σίγουρα δεν βολεύει και σίγουρα δεν έχει την ίδια συναισθηματική φόρτιση μέσα σου.

Γιατί τότε θα πρέπει να αναλάβεις την ευθύνη για αυτό που κάνεις και να εξετάσεις γιατί το κάνεις, τι σου προσφέρει, τι προσπαθείς να αποφύγεις, τι φοβάσαι, ποια είναι η δική σου συμβολή και ευθύνη στη δημιουργία της πραγματικότητας σου. Δεν μπορείς να παραμένεις θύμα, να βολεύεσαι στην άγνοια και να απαλλάσσεσαι από την ευθύνη. Θα χρειαστεί να ΖΕΙΣ, όχι απλά να περιφέρεσαι. Και ζούμε, μόνο, όταν υπάρχουμε στο παρόν.  

Θα πρέπει να σκέφτεσαι περισσότερο και να μιλάς λιγότερο. Θα πρέπει να αρχίσεις να κοιτάς μέσα σου, αντί να εστιάζεσαι τόσο πολύ εξωτερικά, για να βρεις τις σωστές απαντήσεις. Θα πρέπει να επανεξετάσεις πολλές από τις (ασυνείδητες) επιλογές σου. Καθόλου βολική κατάσταση! Βολεύτηκες! Φταίει η δουλειά, το άγχος, η αρρώστια, οι άλλοι, οι καιροί, η τύχη σου, όλοι και όλα, ακόμα και εσύ. Όμως τίποτα δεν «φταίει». Σταμάτα πια να βολεύεσαι στην ενοχή. Δεν γίνεσαι ευσυνείδητος όταν ζεις ενοχικά. Βουλιάζεις ακόμα περισσότερο σε αυτό που δεν θέλεις και σε εμποδίζει να δεις, να αλλάξεις, να ελευθερωθείς.  

Κάτι γίνεται συνήθεια όταν σταματάμε να το παρατηρούμε, όταν σταματάμε να μαθαίνουμε, όταν πιστεύουμε ότι είναι δεδομένο, ένα σταθερό γεγονός, που δεν αλλάζει. Αλλά όταν σταματάμε να παρατηρούμε, σταματάμε και να ζούμε στο παρόν, σταματάμε να επιλέγουμε, σταματάμε να ζούμε συνειδητά, άρα ουσιαστικά. Απλά επαναλαμβάνουμε, προσδοκώντας ότι το μέλλον θα είναι διαφορετικό από το παρόν που δεν μας αρέσει και αποφεύγουμε. Επιλογή στη δράση μας όμως έχουμε μόνο στο παρόν. Εκεί βρίσκεται η δύναμη μας, εκεί είναι η ευθύνη της δράσης μας.

Σταμάτα να προσπαθείς. Σταμάτα να πολεμάς το σύμπτωμα. Η προσπάθεια είναι πόλεμος, φέρνει βία. Προσπαθείς όταν πας κόντρα, όταν πας ενάντια σε αυτό που ο εαυτός σου θέλει να σε οδηγεί. Δες πόσο συχνά χρησιμοποιείς τη λέξη «προσπαθώ», δες τον πόλεμο που διεξάγεις συνεχώς μέσα σου (και μεταφέρεις εξωτερικά). Για ποια ειρήνη μιλάμε, ποια γαλήνη επιδιώκουμε;  

Πρέπει επιτέλους να γίνει φανερό ότι το «δεν μπορώ», το «έτσι έμαθα», το «πρέπει» είναι μύθοι που μας βολευτήκαμε να αναμασάμε. Πίσω από κάθε «δεν μπορώ» κρύβεται ένα «δεν θέλω». Πίσω από κάθε «έτσι έχω μάθει» κρύβεται ένα «φοβάμαι να αλλάξω» και πίσω από κάθε «πρέπει» κρύβεται ένα «δεν θέλω να αναλάβω την ευθύνη». Γιατί επιμένουμε να αναλάβουν όλοι οι άλλοι την ευθύνη για τη δική μας πραγματικότητα όταν εμείς είμαστε τόσο απρόθυμοι να γνωρίσουμε τον δικό μας νου, να επιλέγουμε τις δικές μας σκέψεις, να ελέγχουμε τα δικά μας συναισθήματα και αντιδράσεις;

Κάπως έτσι, μέσα από άπειρες συνήθειες που δεν προσέχουμε και δεν αναγνωρίζουμε, διαπιστώνουμε ότι μελαγχολούμε όταν φεύγουν τα παιδιά από το σπίτι, γερνάμε όταν παίρνουμε σύνταξη, παθαίνουμε πανικό όταν συμβαίνει το αναπάντεχο, κατηγορούμε τους πάντες και τα πάντα (συμπεριλαμβανομένου και του εαυτού μας) όταν χάνουμε τη δουλειά μας, όταν χωρίζουμε από τη σχέση μας. Αλλά δεν ευθύνονται όλα αυτά, ούτε οι άλλοι για τη δική μας πραγματικότητα. Ευθύνεται μόνο το ότι όλα αυτά μας έβγαλαν από τη ρουτίνα μας, μας τάραξαν τα λιμνάζοντα νερά της μηχανικής ζωής μας, μας ανάγκασαν να σκεφτούμε ξανά και έχουμε ξεχάσει πώς να σκεφτόμαστε δημιουργικά.

Όταν αφήνεσαι, όλα ξεκαθαρίζονται

Κάπως έτσι λειτουργεί η πίστη: όταν πλέον εμπιστεύεσαι, με κάποιο σχεδόν μαγικό τρόπο, όλα ξεκαθαρίζουν. Αλλά έχουμε παρεξηγήσει τις έννοιες και έχουμε παρερμηνεύσει τις λέξεις που χρησιμοποιούμε αλόγιστα στην καθημερινότητα μας.

Προσπαθούμε να ελέγξουμε τη ζωή, θέλουμε οι άλλοι να αλλάξουν για να ικανοποιήσουν τις ανάγκες μας, πολεμάμε συνεχώς ενάντια στο ρέμα της ζωής, χωρίς να λαμβάνουμε υπόψη ότι όλα αυτά που σχεδιάζουμε και προσπαθούμε μας κρατάνε μακριά από την πραγματικότητα που συμβαίνει εν τω μεταξύ και δεν αντιλαμβανόμαστε.

Για να εμπιστεύεσαι όμως πρέπει να γνωρίζεις και δεν μπορείς να γνωρίζεις αν δεν κατανοείς. Η κατανόηση είναι προϊόν της παρατήρησης και η παρατήρηση είναι πάντα επαναστατική ενέργεια. Ο κύκλος αυτός δεν σπάει και δεν αλλάζει σε καμία περίπτωση, για κανέναν άνθρωπο.

Αφήνομαι δεν σημαίνει παραιτούμαι ή μένω απαθείς. Αντίθετα, αφήνομαι σημαίνει κάνω το καλύτερο που μπορώ, δηλώνοντας το ποιος είμαι κάθε στιγμή, ενώ εμπιστεύομαι απόλυτα την πορεία της ζωής.



Το θέμα είναι ότι θέλουμε να παίρνουμε χωρίς να δίνουμε και ο πόνος, τον οποίο μάταια προσπαθούμε να αποφύγουμε, είναι μέρος του παιχνιδιού. Αν δεν κατανόησες, αν δεν λειτούργησες συνειδητά με καθαρή πρόθεση, θα ζήσεις τις συνέπειας, θα πληρώσεις το τίμημα της πράξης σου. Όχι ως τιμωρία, μα απλά σαν συνέπεια, σαν μέρος της δράσης που εσύ προκάλεσες και πρέπει να ολοκληρωθεί.

Ο πόνος γίνεται πολύ μεγαλύτερος αν εξακολουθείς να μη βλέπεις, να μην αλλάζεις, να προσπαθείς να ελέγξεις (τους άλλους ή τις καταστάσεις) και να πολεμάς – τον εαυτό σου κυρίως που αλλού θέλει να σε πάει και αλλού αγωνίζεσαι να πας.

Είναι εκπληκτικό όλο το σκηνικό που παρακολουθώ να συμβαίνει τις τελευταίες βδομάδες στη ζωή μου και στη ζωή των γύρω μου. Φτάνει να δηλώνεις καθαρά την πρόθεση σου, να ακολουθείς με πάθος την καρδιά σου και όλο το σύμπαν συνωμοτεί για να επιτευχθεί αυτό με τον καλύτερο τρόπο. Ποτέ δεν θα μπορούσες ο ίδιος να προβλέψεις ή να σχεδιάσεις με τόση μαεστρία και τελειότητα τα πάντα, όσο και αν το επιχειρείς, και εδώ έγκειται η εμπιστοσύνη και το άφημα.

Το πρόβλημα είναι ότι πολλά από τα σημάδια που σε οδηγούν, εμφανίζονται σαν εμπόδια που πρέπει να ξεπεράσεις, προβλήματα που πρέπει να λύσεις, αλλαγές που χρειάζεται να είσαι ευέλικτος να κάνεις, για να αποδείξεις την πίστη και την σταθερότητα της πρόθεσης σου. Ο αδύναμος εαυτός σου φοβάται και συχνά βρίσκει πιο εύκολη την παραίτηση παρά την αλλαγή που χρειάζεται να υποστεί.

Μετά είναι και το θέμα του χρόνου. Τα θέλει όλα και τα θέλει τώρα, χωρίς να είναι πρόθυμος να καλλιεργήσει κάποιες από τις απαραίτητες προϋποθέσεις – την υπομονή, την εμπιστοσύνη, το άνοιγμα στην ενέργεια – που θα εξασφαλίσουν αυτό που δηλώνει ότι θέλει.

Θα έχεις σίγουρα προσέξει κάποιες στιγμές της ζωής σου που ήσουν τελείως ήρεμος και χαλαρός εσωτερικά, πώς, με κάποιο εκπληκτικό τρόπο όλα έγιναν και όλα λειτούργησαν, έτσι ακριβώς όπως έπρεπε και ήθελες να εξελιχθούν. Δεν πίεσες τίποτα, δεν προσπάθησες να ελέγξεις, παρά αφέθηκες, παραιτήθηκες από κάθε πόλεμο και ανοίχτηκες στη ζωή, ξεκάθαρος για αυτό που ήθελες. Τότε, και μόνο τότε, κινήθηκε η ενέργεια.

Αντίθετα, θα έχεις προσέξει ότι όσο πιο αγχωμένος και φοβισμένος είσαι, όσο περισσότερο προσπαθείς να κατευθύνεις τα πράγματα, τόσο δεν γίνεται τίποτα, όλα φαίνονται στατικά ή λειτουργούν εναντίον σου. Είναι γιατί εσύ τα εμποδίζεις. Η έλλειψη εμπιστοσύνης σε οδηγεί στο φόβο, στο άγχος, στις λανθασμένες κινήσεις, στην ανικανότητα να παρατηρείς και να ερμηνεύεις τα σημάδια που εμφανίζονται.

Πάντα υπάρχουν τα μηνύματα που σε κατευθύνουν ακριβώς εκεί που ο Εαυτός σου έχει ορίσει να πας. Μπορεί αυτός ο προορισμός να είναι αντίθετος με αυτό που νομίζεις ότι θέλεις (και συχνά είναι) αλλά αυτός είναι ο εσωτερικός πόλεμος η διαρκής εσωτερική διαμάχη που έχεις ευθύνη να αντιμετωπίσεις.

Η πεποίθηση «θα το πιστέψω όταν το δω» δεν φέρνει παρά τα αποτέλεσμα που η ίδια επικαλείται: θα βλέπεις πάντα αυτά που πιστεύεις γιατί οι αισθήσεις πάντα ακολουθούν τη σκέψη. «Ζήτα και θα σου δοθεί» και αυτό ακριβώς συμβαίνει κάθε φορά. Ζητάμε, με φόβο, έλλειψη πίστης, ανασφάλεια και μας δίνεται αυτό ακριβώς που ενδόμυχα δηλώνουμε: τα αποτελέσματα της εστίασης της προσοχής μας. Δεν έχει καμία σημασία τι λέμε εξωτερικά ή τι ευχόμαστε. Σημασία έχει τι πιστεύουμε. Αυτό γίνεται η πραγματικότητα μας.

Μια νέα ακαδημαϊκή χρονιά είναι πάντα μια νέα ευκαιρία να δούμε διαφορετικά τη ζωή. Μετά τις διακοπές, κάθε νέο ξεκίνημα είναι μια νέα ευκαιρία για επαναπροσδιορισμό. Γονείς, παιδιά, έφηβοι, φοιτητές, επαγγελματίες, ζευγάρια, φίλοι… οι στόχοι μας ας μην είναι τόσο επιφανειακά εστιασμένοι.

Ποιος είπε πως τα όνειρα δεν πραγματοποιούνται; Το ζήτημα είναι πόσο εμπιστευόμαστε τα όνειρα μας για να τα διεκδικούμε ανεξάρτητα από πόσα εμπόδια χρειάζεται να περάσουμε ή τις αλλαγές που πρέπει να κάνουμε. Ποιος είπε ότι η ευτυχία δεν υπάρχει; Η ευτυχία βρίσκεται και μέσα στο νοσοκομείο όταν το παιδί σου αναρρώνει πολύ νωρίτερα και καλύτερα από όσο μπορούσαν να προβλέψουν οι γιατροί. Ποιος είπε πως η αγάπη δεν ζει πια εδώ; Η αγάπη είναι στο βλέμμα της μάνας που κλαίει βουβή ενώ στρίβει και κοιτάζει αλλού για να μη σε επηρεάσουν τα δάκρια της, να μη μεγαλώσουν τον πόνο σου.

Ποιος είπε ότι η κατανόηση είναι ανύπαρκτη; Κατανόηση είναι να λες «όχι» σε κάποιον που αγαπάς γιατί έτσι ξέρεις ότι τον βοηθάς περισσότερο να επικαλεστεί την εσωτερική του δύναμη που ξέρεις και εμπιστεύεσαι ότι διαθέτει. Ποιος είπε ότι δεν υπάρχει συμπόνια σε αυτή τη ζούγκλα που ζούμε; Αυτές τις μέρες είδα ανθρώπους να σώζουν τα σπίτια γειτόνων και ξένα σκυλιά από τη φωτιά που κινδύνευε να αφανίσει τα δάση από την Αττική μετά την αυθαιρεσία των ανθρώπων και τη βεβήλωση της φύσης.

Η φύση δεν εκδικείται, η ζωή δεν είναι δύσκολη, ο θεός δεν τιμωρεί. Όλα αυτά τα κάνουμε μόνοι μας με τις επιλογές μας και τις πράξεις μας. Ζούμε τις συνέπειες των πεποιθήσεων μας και τίποτα δεν θα αλλάξει αν εξακολουθούμε να βρίσκουμε εξωτερικούς εχθρούς και να κατηγορούμε οτιδήποτε έξω από μας για την πραγματικότητα μας.

Αφήνομαι σημαίνει βλέπω αυτό που συμβαίνει αντί να παραμένω κολλημένος σε αυτό που ισχυρίζομαι ότι θα έπρεπε να είχε συμβεί. Και αυτό απαιτεί πίστη. 

http://enallaktikimathisi.blogspot.gr

ΟΛΑ ΕΙΝΑΙ ΠΙΣΤΗ

Όλον τον κόσμο πού έχουμε γύρω μας τον δημιουργούμε εμείς. 
 Ο Χριστός είχε πεί πώς «έναν κόκκο σινάπεως πίστη να έχετε μπορείτε να κάνετε τά πάντα»

Ακόμα είπε  «Ότι ζητήσεις θα το λάβεις». 

 Και για να μας δείξει πώς η δύναμη των θαυμάτων πού είχε δεν ήταν αποκλειστικά δικό του χάρισμα , είπε , «τόσα και άλλα τόσα μπορείτε να κάνετε και εσείς αρκεί να έχετε την πίστη».    

Και μην ξεχνάμε και την φράση Του «Η πίστη σου σε έσωσε».

Αυτή η πίστη λοιπόν δεν είναι άλλη από το να πιστεύουμε σε αυτό πού σκεπτόμαστε. Και αυτό πού  πιστεύουμε είναι πάντα  δυστυχώς , οι σκέψεις την λογικής μας. 

Ποτέ της φαντασίας μας.

 Οι σκέψεις λοιπόν της λογικής είναι η πεποίθηση-

{ πεποίθηση < πέποιθα (β΄ παρακ. του πείθομαι - πείθομαι, παρατ.: πειθόμουν, στιγμ. μέλλ.: θα πειστώ, αόρ.: πείστηκα , μτχ.π.π.: πεισμένος και πεπεισμένος- ·  πειθαρχώ ,πεπεισμένος , πεποίθηση , πίστη ,πιστεύω.

¨Ολα λοιπόν γίνονται πεπατημένη και στερεότυπη πραγματικότητα.

Όταν φαντασθούμε κάτι πού είναι έξω από την πραγματικότητα, όπως  το ότι είμαστε άτρωτοι σε οποιαδήποτε ασθένεια, δεν μπορούμε να το πιστέψουμε και δεν υλοποιείτε ποτέ . 

 Έτσι γινόμαστε δέσμιοι μιάς λογικής πού θα μπορούσε κανείς να την πεί και «κόλαση» .   

Το πρώτο πού θα έπρεπε κανείς να κάνει για να «ξεκολλήσει»  , είναι να  δουλέψει την φαντασία του. 

 Να δημιουργήσει εικόνες του «ζητούμενου».

Το δεύτερο , να αναγείρει συναισθήματα μαζί με την  φανταστική εικόνα πού να εκφράζουν συγκίνηση. Αυτό είναι ένα πολύ σημαντικό μέρος της πίστης.

Το τρίτο , να μην  αφήσει να διεισδύσει η λογική της αμφιβολίας.  Για να το καταφέρει θα πρέπει να  έχει στον νού του ότι «ΟΛΑ ΓΙΝΟΝΤΕ»  .  «Ζήτα και θα λάβεις»

Αυτά τά τρία δημιουργούν την ΠΙΣΤΗ.

Αν αυτό γίνει βίωμα,  τότε θα συμβούν τά εξής στην ζωή του.

Θα  αρχίσει να πιστεύει στον εαυτό του .

Θα μεταβληθεί η πραγματικότητα γύρω του.

Θα   βλέπει τά θαύματα πού δεν έβλεπε πρίν στην ζωή . 

Θα πιστέψει στην ύπαρξη Του Θεού.

Αυτή είναι μια νέα ζωή , μια αναγέννηση πού θα τον κάνει να ανοιχθεί η αλήθεια  μέσα του.

Είμαστε κολλημένοι και εγκλωβισμένοι.

Δεν υπάρχει μόνο ένας δρόμος, αυτός πού κάποιοι θέλουν να μας έχουν εκεί και να μας καθοδηγούν.  Μπορούμε να ανοίξουμε πολλούς δρόμος στην ζωή μας. Αυτή είναι η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ μας. 

Σοφία Βλάχου

Η Αλήθεια.

Αλήθεια. 
Δεν υπάρχει κανένα μονοπάτι στην αλήθεια. 
Αυτό είναι ένα από τα πιο θεμελιώδη πράγματα για να καταλάβεις. Αν αναζητάς την αλήθεια, όλα τα μονοπάτια θα σε οδηγήσουν λάθος, επειδή το να ακολουθείς ένα μονοπάτι σημαίνει ότι έχεις ήδη αποφασίσει τι είναι η αλήθεια. 
Έχεις αποφασίσει την κατεύθυνση, τη διάσταση. 
Έχεις αποφασίσει πώς να την προσεγγίσεις, τι πειθαρχία να ακολουθήσεις, τι δόγμα να υιοθετήσεις.
 Ο προορισμός σου θα είναι απλώς μια προβολή του ίδιου σου του νου. 
Θα είναι απλώς ο ίδιος σου ο νους, που παίζει τα παιχνίδια του.  
Δεν υπάρχει κανένας δρόμος στην αλήθεια, επειδή ο νους είναι το εμπόδιο και ο νους είναι εκείνος που δημιουργεί το δρόμο. 
Ο νους πρέπει να φύγει. 
Ο νους πρέπει να πάψει, για να υπάρξει η αλήθεια.
Η αλήθεια δεν είναι ούτε πειθαρχία, επειδή η αλήθεια είναι ελευθερία. Η αλήθεια είναι πουλί που πετάει, δεν είναι πουλί στο κλουβί. Το κλουβί μπορεί να είναι από χρυσό, μπορεί να είναι στολισμένο με διαμάντια, μα το κλουβί είναι κλουβί και δεν μπορεί να εμπεριέχει ελευθερία. Η αλήθεια δεν μπορεί ποτέ να είναι φυλακισμένη. Η ενδογενής ποιότητα της αλήθειας είναι η ελευθερία, οπότε μόνο εκείνοι που είναι ικανοί να είναι ελεύθεροι, μπορούν να τη φτάσουν.
 http://greekquotations.blogspot.gr/2010/10/blog-post_1002.html

ΕΡΠΕΤΟΕΙΔΗΣ ΕΓΚΕΦΑΛΟΣ….Η ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ

Γνωρίζετε  ότι ο ερπετοειδής εγκέφαλος  συμπεριφέρεται όπως ό όφις; Μπορεί να γίνει άρπαγας ,  αιμοβόρος, αχόρταγος δηλητηριώδης , φονιάς, …Αλλά

Αλλά  είναι όμως και ο Σοφός.

Είναι το σημείο πού εκφράζετε το ένστικτό μας.

Ο ερπετοειδής εγκέφαλος   είναι ο αρχαίος εγκέφαλός μας.

Καταλαμβάνει εκείνο το σημείο  πού εμπεριέχεται το σύστημα Θάλαμος –Υποθάλαμος-Αμυγδαλή-Ιππόκαμπος.

Δηλαδή το σύστημα Θηλαστικού και Ερπετοειδούς .

Για  να μπούμε καλά στα άδυτά του  συστήματος και πώς λειτουργεί πάνω στην θέλησή μας ,όταν  του επιτρέπουμε να μας ελέγχει το λογικό  ή φλοιώδη τμήμα του εγκεφάλου μας, άς  ακούσουμε  τι λέει ό Γουόλτερ Τζέρμαν  για το τι συμβαίνει όταν επικρατεί ο  ερπετοειδής εγκέφαλος  τον οποίον ονομάζει υπερσυνείδητο .

«Όταν  αυτά τά πρωτόγονα ένστικτα   του σέξ και της αυτοσυντήρησης , προκαλούν συγκινήσεις αρνητικές, 

όπως η οργή , ο φόβος, η φιληδονία κ.λ.π, σε βαθμό πού να κυριαρχούν στον λογικό νού , τότε αυτές οί αισθήσεις  του υπερσυνείδητου καθορίζουν την ανθρώπινη συμπεριφορά , ή οποία λέγετε τότε αρνητική συμπεριφορά.  Είναι αυτό πού ο νευρολόγος Τζάντσον Χέρρικ  έδοσε τον ορισμό «Θαλαμική Επικράτηση».

Είναι μια κατάσταση νοητικής αταξίας, στην οποία τά αισθήματα σφετερίζονται την αίσθηση της λογικής.  Τότε, οι ανθρώπινες αποκλίσεις και οι ψυχοσωματικές ασθένειες , αποκορυφώνονται σε μια μορφή εκφυλιστικής ασθένειας  και  είναι συχνά προϊόν αυτής της  Θαλαμικής επικράτησης  και η αιτία ενός «συγκινησιακού σκέπτεσθαι»  αρνητικού.»

Δηλαδή , ο κίνδυνος  να ελέγχετε ο νούς μας από το αρχαίο  ενστικτώδη ερπετοειδή τμήμα του εγκεφάλου μας,  εμπεριέχει  την αποδυνάμωση της θελήσεώς μας, την διατάραξη του νευρικού μας συστήματος πού εξαρτάται από αυτόν μέσω του νωτιαίου μυελού, φέρνει το άγχος λόγο των ανεξέλεγκτων συγκινήσεων πού προέρχονται από την επιρροή του Θαλάμου επί της Αμυγδαλής , δημιουργούνται ασθένειες γιατί οι συγκινήσεις αυτές δηλητηριάζουν μέσω των νεύρων το αίμα μας πού επιδρά επί των σπλάχνων και γενικά σε όλο το σώμα, αλλά ειδικά στην καρδιά, και τέλος μας καταστεί υποχείριο περίεργων και ίσως επικίνδυνων πράξεων πού μπορεί να φθάσουν έως τον φόνο.   

Επειδή έχω  μιλήσει και σε άλλα άρθρα για τον Θάλαμο , τον χώρο της φαντασίας μας, έχω πεί πώς πρέπει να έχουμε τον έλεγχο για να μπορούμε να δημιουργούμε όνειρα για την ζωή μας αλλά και να ελέγχουμε τά όνειρά  του ύπνου μας, για να μην γίνονται εφιάλτες, σας  ενημερώνω πώς επειδή αυτός είναι ο χώρος όπου δεχόμαστε τά οπτικά και ακουστικά ερεθίσματα , έχει ως αποτέλεσμα  να γινόμαστε πολύ εύκολα υποκείμενα νοητικού ελέγχου.   

Πάνω σε αυτό έχουν δουλέψει  όλες οι μυστικές υπηρεσίες  του υπόκοσμου του συστήματος, των κοινωνιών του δυτικού  και «πολιτισμένου» κόσμου για να ελέγχουν την ανθρωπότητα.  Γιαυτό επικρατεί  περισσότερο το κακό και η τρέλα στον κόσμο. 

Το μεγαλύτερο όπλο τους είναι η τηλεόραση. Οπτικοακουστικό μέσον.

Ενώ την εποχή πού υπήρχε  μόνο το ραδιόφωνο, ακούγοντας μόνο την φωνή , μπορούσε κανείς να χρησιμοποιήσει την φαντασία του και να δημιουργήσει τις εικόνες πού ήθελε ο καθένας μέσα στο χώρο του εγκεφάλου του πού γίνετε αίθουσα προβολής, δηλαδή τον Θάλαμο.  Η φαντασία λειτουργούσε και δεν υποβαλλόταν.

ΚΛΕΙΣΤΕ ΤΗΝ ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ.

Αυτός  όμως ο αρχαίος εγκέφαλος, ο ερπετοειδής με τον θηλαστικό , έχει και την καλή του πλευρά. Αυτήν πού μας κρύβουν  γιατί αποτελεί την πραγματική μαγική δύναμη πού έχουμε μέσα μας.   Είναι ο παντογνώστης σοφός πού όταν η λογική  και η θέλησή μας τον οδηγεί , μας  κάνει υπεράνθρωπους,  φέρνει τά θαύματα στην ζωή μας, ξαναβρίσκουμε τον χαμένο παράδεισο. 

Για να καταλάβετε πώς έχετε τον έλεγχο του ερπετοειδή , πώς η θέλησή σας ελέγχει την φαντασία σας , προσέξτε πώς δουλεύουν τά νεύρα σας. Αν είστε νευρικός , έχετε τικ , κουνάτε τά πόδια σας , ταράζεστε εύκολα,  είστε υπό τον έλεγχο του ερπετού.  Ένας τρόπος για να  γίνετε κυρίαρχοι του εαυτού σας είναι να  λέτε από μέσα σας  μια προσευχή για να ηρεμεί το νευρικό σας σύστημα, πού αυτό μεταφράζετε πώς εκείνη την στιγμή συνειδητοποιείται την κατάστασή σας, δηλαδή «ξυπνάτε»  από την υπνωτισμένη  θέση πού βρίσκεστε, {μην ξεχνάμε πώς  ο όφις υπνωτίζεται εύκολα}, και χαλαρώνουν τά νεύρα σας. 

Άλλωστε , η χαλάρωση συνιστάτε για τον σωστό οραματισμό  των επιθυμιών και των ονείρων μας γιατί έτσι  μπορούμε να προβάλουμε στον Θάλαμο αυτό που επιθυμούμε και διεγείροντας τον μέσω της Αμυγδαλής   με την συγκίνηση , τότε οι σκέψεις μας σαν ηλεκτροχημικές διαδικασίες, δημιουργούν παλμούς πού μεταδίδονται σαν ραδιοφωνικά κύματα και τότε οι επιθυμίες μας  έχουν  βρεί την πιο σύντομη οδό για να πραγματοποιηθούν. 

 Είναι αυτό πού λένε, «Το σύμπαν συνωμοτεί για να το αποκτήσεις»

Σοφία Βλάχου